แต่ก็ไม่เคยป่วยหนักเหมือนก่อนอีกเลย”
ซ่งโหยวเพียงยกยิ้มบางเบา “ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของเจ้าอารามชิงเซียวมาก่อน เขาเป็นคนมีเมตตาและถือศีลเคร่งครัด ย่อมตั้งชื่อที่เป็นมงคลให้”
เขาไม่ได้กล่าวว่าเปลี่ยนชื่อจะมีผลหรือไม่ เพียงแต่รู้ดีว่าการให้ผู้บำเพ็ญตนตั้งชื่อให้ ถือเป็นสิริมงคลสำหรับชาวบ้าน
พลันมีเสียงย่ำฝีเท้าดังมาทางนี้
เด็กชายที่เมื่อครู่ยืนปัสสาวะอยู่ตรงหัวมุมวิ่งกลับมา กอดขาผู้เป็นมารดาไว้แน่น พลางมองซ่งโหยวกับเด็กหญิงด้วยความหวาดหวั่น
“ลูกข้าเองเจ้าค่ะ!” หญิงคนนั้นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือท่านเซียนที่ช่วยชีวิตเจ้าไว้ ยังไม่รีบคำนับอีก!”
“…”
“เร็วสิ! คารวะคุณชายเดี๋ยวนี้!”
“คารวะคุณชาย…” เด็กน้อยเอ่ยเสียงเบาด้วยความเกรงกลัว
“เจ้าโตขึ้นเยอะเลยนะ ตัวก็สูงขึ้นมาก” ซ่งโหยวยิ้ม พยักหน้าให้อย่างอ่อนโยน “เป็นเด็กดีจริงๆ”
“เด็กๆ โตเร็วอยู่แล้ว”
“จะว่าไป”
ซ่งโหยวพลันนึกถึงหมอเฉินที่เขาแนะนำให้แม่นางผู้นี้พาบุตรไปรักษาที่โถงจี้ซื่อ จำได้ว่าหมอเฉินเป็นศิษย์ของหมอเทวดาไช่ ภายหลังตัวเขาเองได้บังเอิญพบหมอเทวดาไช่ที่เหอโจว ซึ่งครานั้นได้กล่าวถึงศิษย์ผู้นี้ด้วยว่าเป็นผู้เก็บรักษา ‘ตำราหมอไช่’ ไว้คร
