ญิงสาวเล่าเรื่องต่อไป
“เผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เห็นทีจะเป็นต้นหลิวเก่าแก่ที่มีชีวิตอยู่มาตั้งแต่ครั้นโบราณกาล มันเชื่อมฟ้าดินเข้าด้วยกัน จะหาอมนุษย์สักตนในใต้หล้ามาเปรียบเทียบด้วยก็คงยากนัก ทว่าก่อนสงครามแดนเหนือจะอุบัติขึ้น ก็ไม่มีใครได้ยินข่าวคราวอีกเลย ฟ้าดินเปลี่ยนผันรวดเร็วเช่นนี้ คงสูญสลายไปแล้วกระมัง” แม่นางหว่านเจียงกล่าว “ส่วนเผ่าวัวขาวนั้นกำลังถูกวิมานสวรรค์ตรวจสอบ เพราะจอมมารวัวขาวเข้าไปพัวพันกับวิถีมาร ส่วนเผ่าจระเข้นั้น ข้าได้ยินมาว่าอพยพลงใต้ หมายจะเลียนแบบเยี่ยนเซียนแห่งอันชิง หวังว่าจะขึ้นเป็นเทพได้โดยอาศัยแรงศรัทธา เพื่อให้เผ่าพันธุ์อยู่รอดต่อไป”
“แล้วพวกท่านคิดจะทำอย่างไรต่อ”
“ท่านนักพรตถามพวกข้า หรือถามจิ้งจอกที่แคว้นเย่ว์โจวกันแน่”
“ต่างกันหรือ”
หญิงสาวยิ้ม “ถ้าถามพวกข้า ก็ต้องบอกก่อนว่า ท่านถามเพราะห่วงใยสหาย หรือเพราะเป็นหน้าที่ของผู้บำเพ็ญพรต” หญิงสาวยกยิ้ม “หากเป็นอย่างหลัง ข้าคงตอบไม่ได้ แต่ถึงเป็นอย่างแรก ข้าก็ยังตอบไม่ได้อยู่ดี”
“เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
ซ่งโหยวเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ แล้วถามต่อ “แล้วแม่นางเคยเห็นนกศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นเย่ว์โจวหรือไม่”
“เคยเห็นครั้งหน
