ึ่ง เมื่อครั้นยังเยาว์วัย”
“มันมาจากที่ใด”
“มีหลายคำเล่าลือ บ้างว่าเป็นภูตที่ถูกฟ้าดินชุบเลี้ยง บ้างว่าเป็นวิญญาณของผู้วิเศษครั้นโบราณกาลที่กลายเป็นนกหลังตาย หรือบางคนก็อาจเล่าว่าเป็นเพียงปรากฏการณ์ฟ้าดิน ความจริงนั้น คงมีแต่คนที่ได้เห็นมันในยุคที่มันถือกำเนิดเท่านั้นที่รู้” หญิงสาวเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาของนางพลันเปล่งประกาย “แต่ครั้งนั้นที่หว่านเจียงได้เห็นนกศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังเพิ่งจำความได้ ครานั้นใต้หล้าตกอยู่ในกลียุค เพียงได้เห็นมันโผบิน ความงดงามนั้นก็ทำให้ลืมความทุกข์โศกทั้งปวงไป มันพาวิญญาณหลงทางนับไม่ถ้วนไปสู่สุขคติ ครานั้น ข้าไม่สนใจแล้วว่ามันมาจากที่ใด เพียงได้พานพบ ก็ถือว่าเป็นวาสนาแล้ว”
“ฟังดูก็มีเหตุผล” ซ่งโหยวพยักหน้าเบาๆ
กองไฟในเตาไม่แรงนัก แต่ก็เพียงพอจะต้มแกงเนื้อแกะให้เดือดได้ ฟองสีขาวขุ่นผุดขึ้นมา ส่งกลิ่นหอมลอยคลุ้ง
ซ่งโหยวใส่ยอดถั่วลันเตาลงในหม้อ เพียงครู่เดียวก็สุกแล้ว ตักใส่ถ้วยได้เลย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของยอดถั่วผสมกับความมันของน้ำแกง ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมจนใจอ่อนราวกับย้อนกลับไปยังวันวานบนภูเขา วันที่เขา, อาจารย์ และนักพรตเฮยอวี่ล้อมวงกันกินหม้อไฟท่ามกลางลมหนาว
