เนื้อจากมือซ้ายส่งให้เขาอีกครั้ง
“กินเนื้อสิ!”
“แม่นางสามสี มือเจ้าเปื้อนฝุ่นนะ…”
“ก็แค่ฝุ่นเอง!”
“แม่นางสามสีพูดถูกแล้ว ก็แค่ฝุ่นเท่านั้นเอง พวกเราล้วนถือกำเนิดขึ้นบนใต้หล้านี้ มีหรือจะเลี่ยงไม่ให้เปื้อนฝุ่นได้” สาวใช้พยักหน้าเห็นด้วย “ตอนพวกข้ายังแปลงกายไม่ได้ก็นอนกลิ้งกินเนื้อบนพื้นดิน บางทีก็กลิ้งลงโคลนก่อนค่อยกิน ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”
“…”
นักพรตไม่รีบร้อน เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคนน้ำแกงในหม้ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบเนื้อแกะขึ้นมาสองสามชิ้น “ข้าคีบเองก็ได้”
แม่นางสามสีชะงักไปเล็กน้อย
นางแค่สงสารที่นักพรตมัวแต่กินผัก ไม่ได้ตั้งใจจะบังคับให้เขากินเนื้อจากมือนางจริงๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงชักตะเกียบกลับมา ทว่าเมื่อนางกำลังจะคีบเนื้อเข้าปาก หางตาพลันเหลือบไปเห็น ‘หาง’ของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามกำลังยิ้มแย้ม แม่นางสามสีปั้นหน้านิ่ง ก่อนจะยื่นเนื้อแกะชิ้นนั้นให้หญิงสาวแทน
“เจ้ากินสิ!”
“…”
สาวใช้หุบยิ้มลงทันที
ก่อนที่เนื้อชิ้นนั้นจะตกลงในถ้วยของนาง
เด็กหญิงเพียงนั่งหลังตรง คอยจับจ้องไปที่นาง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร อาหารบนโต๊ะก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว เหลือเพียงผลไม้กับเหล้าข้าว สาวใช้ยกพิณมาวางให้
