นต้นไม้เก่าแก่อายุหลายพันปี นับเป็นอีกตระกูลหนึ่ง ได้ยินว่าต้นหลิวนั้นอยู่มาตั้งแต่ยุคโบราณ ไม่รู้อายุที่แน่ชัด ส่วนจอมมารวัวขาวเดิมทีก็นับเป็นอีกเผ่าเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่มันเลือกเดินทางผิด แม้จะเป็นเพียงวัวเผ่าหนึ่งที่ก้าวสู่วิถีมาร แต่เมื่อพลั้งพลาดไปแล้ว ย่อมถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ ล้างเผ่าพันธุ์เป็นธรรมดา”
“ก่อนยุคบรรพกาล ทางใต้ของเย่ว์โจวเป็นทะเลสาบใหญ่ ปัจจุบันกลายเป็นไร่นา จอมมารวัวขาวก็มาจากทุ่งแห่งนั้น เดิมทีเป็นเผ่าแรดขาว ทางนั้นยังมีเผ่าจระเข้ ซึ่งเรียกตนเองว่าเป็นเผ่ามังกร แต่ปัจจุบันแทบไม่เหลือรอดแล้ว สิบกว่าปีก่อนทางตอนเหนือประสบภัยสงคราม พวกมันจึงพากันอพยพจากเย่ว์โจวไปหาที่พึ่งใหม่ ท่านนักพรตพเนจรทั่วใต้หล้า หากมีวาสนาย่อมได้พบพวกมันสักครา”
“แม่นางเองก็กำลังมองหา ‘หนทาง’ ใช่หรือไม่”
“ก็นับว่าใช่”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า”
“ทั้งเพื่อหาหนทาง ทั้งเพื่อหลีกหนีสงคราม มิเช่นนั้นหากข้าต้องแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นอายโลหิตหรือเข้าไปพัวพันกับปีศาจเผ่าอื่น สุดท้ายย่อมถูกสวรรค์กวาดล้างไปพร้อมกัน” แม่นางหว่านเจียงส่ายหน้าอย่างจนใจ “สมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่ปีศาจกับมนุษย์แก่งแย่งชิงดีกันอีกแล้ว ท่านนักพรตคงไม่รู้กระมัง ว่ายุคนี้ปีศาจเช่นพวกข้าลำบากเพียงใด”
“ถ้วยนี้ข้าขอดื่มให้แม่นาง”
“ดื่มให้ข้าด้วยเรื่องใดกัน”
“สุขสันต์วันเหมันตวิษุวัต”
“ดี! สุขสันต์วันเหมันตวิษุวัต!”
แม่นางหว่านเจียงย
