รถโดดเด่น จึงได้ทิ้งมรดกอันล้ำค่าไว้”
สาวใช้ข้างกายนางยังคงแทะไก่ต่ออย่างเอร็ดอร่อย
มีเพียงแม่นางสามสีที่คอยแย่งเนื้อกับนาง
แกงเนื้อแกะในหม้อดินเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง สาวใช้ไม่รีรอ คว้าทัพพีขึ้นมาตักแบ่งใส่ถ้วยของตนและเด็กหญิงจนเต็ม ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มซดแกงอย่างรวดเร็วราวกับกำลังแข่งกัน
ส่วนซ่งโหยวก็ยังคงสนทนากับแม่นางหว่านเจียงต่อไป
“เพียงแต่เมื่อวิถีแห่งสวรรค์แปรเปลี่ยน เหล่ามนุษย์ผู้ควรมีชีวิตยืนยาวกลับกลายเป็นเพียงธุลี เส้นทางสู่ความเป็นอมตะหลายสายถูกตัดขาด แม้เผ่าปีศาจจะอยู่ถัดไปจากมนุษย์ แต่กลับเป็นเพียงเผ่าพันธุ์รั้งท้าย บัดนี้หากคิดจะเป็นอมตะก็ยิ่งยากนัก” หญิงสาวกล่าว “เผ่าจิ้งจอกแห่งเย่ว์โจวจึงค่อยๆ เสื่อมถอยลง ปีศาจเผ่าอื่นต่างต้องแสวงหาหนทางเอาตัวรอดต่อไป”
“แล้วมีปีศาจตนใดบ้างเล่า”
นักพรตถาม พลันได้กลิ่นหอมโชยออกมาจากหม้อดิน เขาจึงปรายตามองเจ้าแมวด้วยหางตา เห็นเด็กหญิงตัวน้อยดื่มน้ำข้าวหมักหมดแล้วเปิดฝาไหขึ้นตักเพิ่มอย่างไม่ลังเล จึงเอ่ยเตือน
“แม่นางสามสี อย่าดื่มให้มากนัก”
“นี่ไม่ใช่เหล้า! มันคือน้ำข้าวหมัก!”
“ถึงอย่างไรก็ต้องดื่มแต่พอดี”
“รู้แล้วน่า…”
แม่นางสามสีรับคำไปพลาง แต่ก็ยังตักน้ำข้าวหมักเต็มชามดังเดิม
แม่นางหว่านเจียงจึงกล่าวต่อ
“เผ่าของข้าสืบทอดเชื้อสายมาจากจิ้งจอกเก้าหางยุคบรรพกาล นับเป็นตระกูลเดียวกัน ทางตอนเหนือของเย่ว์โจวมีปีศาจต้นหลิว เป็
