าซึ่งความปั่นป่วนเหล่านั้น ก็เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากนัก”
ระหว่างพูด นางก็กวาดสายตามองนักพรตตรงหน้า
ทว่าเขากลับยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง “ประวัติศาสตร์ล้วนงดงามยิ่งใหญ่เสมอ บางทีภายภาคหน้าอาจมีการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่กว่านั้นอีกก็เป็นได้”
“ตอนนั้นโลกมนุษย์จะเป็นเช่นไรเล่า”
“ผู้ใดเล่าจะล่วงรู้”
“…”
หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มบางๆ แล้วกล่าวต่อ
“ภายหลังเย่ว์โจวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นเผ่าปีศาจเก่าแก่ก็ยังคงสืบทอดทายาทเรื่อยมาจนทุกวันนี้ เพียงแต่พวกเราไม่ได้ปกครองผืนแผ่นดินนั้นอีกแล้ว ต่างก็พากันหลบซ่อนตามหุบเขาลึก ใช้ชีวิตไปตามยถากรรม แม้บางคราจะแฝงตัวเข้ามาอาศัยในเมืองมนุษย์ ก็ไม่กล้าก่อความวุ่นวาย มีหนทางให้เลือกเพียงเท่านี้ หากเลือกผิด ก็อาจะเป็นดั่งจอมมารวัวขาวที่รุ่งเรืองเพียงชั่วคราว แต่ท้ายที่สุดก็ต้องดับสูญไป”
“เช่นเดียวกับเผ่าจิ้งจอกหรือไม่”
“ใช่แล้ว” สตรีผู้นั้นก้มศีรษะเล็กน้อย ท่าทีดูอ่อนน้อมถ่อมตนนัก “เผ่าจิ้งจอกแห่งเย่ว์โจวของพวกข้า ก็เหมือนนกนางแอ่นแห่งสวี่โจว เป็นเผ่าจิ้งจอกเผ่าเดียวที่มีทายาทสืบทอด ส่วนจิ้งจอกเผ่าอื่นกลับเป็นดั่งสัตว์ที่บังเอิญกลายเป็นปีศาจ แตกต่างจากจิ้งจอกแห่งเย่ว์โจว เหมือนนกนางแอ่นธรรมดาที่กลายเป็นภูต ย่อมต่างจากนกนางแอ่นแห่งอันชิง บรรพบุรุษของพวกข้ายิ่งใหญ่นัก แม้ในยุคที่ผู้มีพลังอำนาจเก่งกาจไร้เทียมทาน บรรพบุรุษของพวกข้าก็ยังมีความสามา
