“…”
ซ่งโหยวได้ฟังก็ถึงกับนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เงยหน้ามองเสนาบดี
ฮ่องเต้ให้เสนาบดีเป็นผู้เล่าเรื่องนี้ เห็นทีประสงค์จะทอดพระเนตรท่าทีของเสนาบดีผู้นี้เช่นกัน
คราแรกซ่งโหยวคิดว่าเสนาบดีคงมองนิสัยตนออก จึงยกเรื่องที่องค์ชายรองกระทำการโหดเหี้ยมมาเล่า เพื่อให้ตนรู้ว่าองค์ชายรองอำมหิต ไม่เห็นค่าชีวิตผู้อื่น ทว่าเมื่อพินิจดูละเอียดกลับพบว่าเสนาบดีหาได้คิดลึกถึงเพียงนั้นไม่ เขาเพียงกล่าวชื่นชมความกล้าเด็ดเดี่ยวขององค์ชายรองเท่านั้น ส่วนหัวหน้าหน่วยอู่เต๋อผู้ถูกสังหาร ทั้งยังฝ่าฝืนพระราชโองการที่ไม่ให้ขึ้นต่อคำสั่งขององค์ชายนั้น ก็เป็นเพียงการจัดฉากขึ้นเท่านั้น
ซ่งโหยวหันไปมองฮ่องเต้อีกครั้ง
แน่นอนฮ่องเต้เองก็คิดเช่นนั้น
และยังทรงมองว่าเป็นเรื่องปกติ เป็นเรื่องที่ ‘สมควรแล้ว’
“คุณชายซ่ง คุณชายซ่ง”
“หืม”
“เหตุใดท่านถึงไม่ออกความเห็นเล่า”
“คุณชายเป็นผู้บำเพ็ญพรต มีจิตใจเมตตา นับว่าคุณธรรมยิ่ง ทว่าอย่างไรท่านก็ควรทราบว่า ใต้หล้านี้ ฮ่องเต้คือผู้กุมชะตาฟ้าดิน ทุกกิริยาหรือคำพูดล้วนเกี่ยวพันกับชีวิตขอวงประชาราษฎร์ บางครั้งเพียงหนึ่งวาจาที่เอื้อนเอ่ย ก็อาจนำพาโชคลาภมาสู่แผ่นดิน หรือคร่าชีวิตผู้คนเป็นล้านได้ ความหนักเบาย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา” เสนาบดีเอ่ยเตือนอย่างละมุนละม่อม “องค์ชายรองแม้อารมณ์ร้อนและบุ่มบ่ามอยู่บ้าง ชีวิตของหัวหน้าหน่วยผู้นั้นก็น่าเสียดาย แต่เรื่องบางอย่างย่อมมี ‘ผู้ต่ำ
