ุ่มนี้อยู่มาก
เพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน แต่กลับเต็มดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าดี
“แป้งนึ่งขอรับ! แป้งนึ่งร้อนๆ เพิ่งยกออกจากเตาเลย!”
“หมั่นโถวไส้แน่นๆ!”
“ไข่เยี่ยวม้า! ไข่เยี่ยวม้าสูตรท่านเซียนเชียว อร่อยเลิศรสยิ่งนัก!”
เสียงเรียกลูกค้าดังระงมขึ้นจากข้างถนน
จู่ๆ นักพรตก็หยุดเดิน พลางหันมองไปยังทิศหนึ่งตามเสียงเรียกลูกค้าของหญิงสาวอ่อนวัยผู้หนึ่ง
ที่มุมหนึ่งของตรอก มีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ นางสวมเสื้อผ้าตัวหนา ด้านหน้าวางตะกร้าสองใบและหม้อดินหนึ่งใบ หม้อดินนั้นใส่ไข่เยี่ยวม้าบด ตะกร้าหนึ่งใส่ไข่เป็ดขาวสะอาด ส่วนอีกตะกร้าหนึ่งเรียงไข่เยี่ยวม้าที่ห่อเสร็จแล้วอย่างเป็นระเบียบ นางสวมถุงมือหนา ก้มหน้าห่อไข่อย่างคล่องแคล่ว คอยเงยหน้าขึ้นร้องเรียกลูกค้าเป็นครั้งคราว
ซ่งโหยวยืนพินิจพิจารณานางอยู่หลังฝูงชน
เด็กหญิงกุมมือเขาอีกข้างไว้ ส่วนมือกอดมัดฟืนไว้แน่น พลางเงยหน้ามองตามเขาไปด้วยความอยากรู้
สตรีผู้นั้นดูมีอายุราวยี่สิบปีเศษ แต่บอกได้ว่านางแต่งงานแล้วจากมวยผมเกล้าสูง สวมอาภรณ์สะอาดสะอ้าน ทอขึ้นจากผ้าชั้นดี เนื้อหนาและคุณภาพดีกว่าคนทั่วไปบนท้องถนน สีหน้าสดใสผิวพรรณผ่อง คงมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่เลวทีเดียว
อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนยากจน
“คุณชาย!”
จู่ๆ กลับมีเสียงร้องเรียกจากด้านหลัง
ซ่งโหยวหันกลับไป เห็นว่าเป็นเจ้าของร้านอาหารเช้าตรงข้ามบ้าน เห็นว่าเขากำลังถือผักพะรุงพะรังไว้ ซ่งโหยวชะง
