พรุ่งนี้ยังต้องแจ้งข่าวแก่ชาวบ้านอยู่ เจ้าหาที่พักสักแห่ง พักผ่อนสักคืนเถิด”
“หาที่พัก…พักสักคืน…”
แม่นางสามสีพึมพำตามเขา คิ้วที่เพิ่งคลายเมื่อครู่กลับขมวดขึ้นอีกครั้ง นางเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“มีอะไรหรือ”
“จะกลับตอนนี้หรือ”
“ใช่แล้ว! นักพรตรออยู่ที่บ้าน! ไม่มีข้าเขาอยู่ไม่ได้แน่!”
“แต่ตอนนี้ดึกแล้ว…”
“แม่นางสามสีมองเห็นทาง!”
“เส้นทางไกลถึงเพียงนั้น…”
“แม่นางสามสีหาทางกลับได้!”
“เอ่อ…”
“พวกท่านพักในหมู่บ้านนี่เถิด พรุ่งนี้เช้าแจ้งข่าวชาวบ้านให้รู้ ส่วนข้าจะกลับทางเดิม พอรุ่งเช้าก็ถึงฉางจิงแล้ว อย่าลืมเอาเงินมาให้พวกข้าด้วยล่ะ” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เนื้อหากลับไม่ต่างจากที่มู่อวิ๋นจื่อพูดเมื่อครู่เลย
มู่อวิ๋นจื่อหันไปมองพวกเจ้าหน้าที่ทางการทั้งสอง ต่างจ้องหน้ากันเงียบๆ ก่อนถอนหายใจ
“ก็ได้…งั้นขอให้แม่นางสามสีเดินทางโดยสวัสดิภาพ”
“อืม”
เด็กหญิงอุ้มไก่เดินออกจากหมู่บ้านไปตามเส้นทางที่จำไว้ ตั้งใจจะกลับไปยังฉางจิง
คืนนี้พระจันทร์ส่องสว่างนัก สาดแสงทั่วนภา ทั้งเนินเขาเบื้องหน้า หมู่บ้านเบื้องหลัง หรือแม้แต่หนทางที่มีต้นไม้ใบหญ้าเรียงรายสองข้างล้วนแจ่มชัด เด็กหญิงแม้ตัวเล็ก แต่กลับเดินทางเพียงลำพังในยามดึกโดยไม่รู้จักหวั่นกลัวเลยสักนิด นางอุ้มไก่ไว้แน่นแล้วก้าวไปทีละก้าวจนลับหายไปในความเงียบสงัด
แต่เดินไปได้ครู่หนึ่ง นางกลับหยุดชะงัก หันศีรษะไปมองภูเขาอีกฟากหนึ่ง
คิ้วเ
