ระวัติศาสตร์ เหล่าขุนนางและนายพลผู้มีคุณูปการสูงส่งจนฮ่องเต้หวาดกลัว ล้วนรู้ล่วงหน้าว่าตนจะถูกกำจัด แต่กลับไม่มีทางเลือกใด
สนทนานานอยู่นาน เหล้าก็หมดลงแล้ว
แม่ทัพเฉินคงสีหน้าเดิมไว้แล้วลุกขึ้นคารวะซ่งโหยว
“รบกวนท่านนานแล้ว ขอบคุณที่ให้การต้อนรับ ตอนนี้ข้าเพลิดเพลินพอแล้ว หากท่านมีแขกอยู่ ข้าก็ขอไม่รบกวน ขอบคุณมาก”
“ข้าจะไปส่งท่าน”
ซ่งโหยวยืนขึ้น เหลือบไปเห็นเจ้าแมวเดินลงมาจากชั้นบน จับจ้องมายังเหล้าดีบนโต๊ะ
“ส่งข้าแค่หน้าประตูก็พอ”
“ก็ได้” นักพรตหยุดย่างก้าว เพียงหันกลับมาสบตากับเขาแล้วเอ่ยว่า
“ท่านแม่ทัพก็ถือเป็นสหายเก่าของข้า หากอยากมาเยี่ยมเยียนสหาย ก็มาหาได้เลย มิได้มีสิ่งใดอื่น มีเพียงโต๊ะอาหารหนึ่งสำรับเท่านั้น”
“ข้าคงได้มารบกวนอีกแน่”
ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูได้จูงม้ามาเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
แม่ทัพเฉินประสานมือคำนับกับเขาอีกครั้ง สบตากันอยู่ชั่วครู่ จึงขึ้นม้าแล้วออกเดินทางจากไป
นักพรตยืนส่งสายตามองแผ่นหลังนั้นจนลับตา ครั้นหันกลับมาก็เห็นเจ้าแมวพลันกระโจนเบาๆ จากพื้นขึ้นไปบนโต๊ะ ฉับไวราวลูกศร สูดกลิ่นไปมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงถ้วยเหล้าของนักพรต จากนั้นก็ยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งจุ่มลงไปในถ้วย
ราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกสายตาของนักพรตจับจ้อง นางยังคงค้างท่านั้นไว้ แต่หันหน้าไปอีกทาง หันกลับมาสบตากับเขา
แล้วต่อหน้าต่อตาเขานั่นเอง นางค่อยๆ งออุ้งเท้าขึ้นมา ยื่นลิ้นเลียอยู่สองส
