ุขอันยิ่งใหญ่
สองนายบ่าวดื่มชา
“ท่านนักพรตโปรดวางใจ บัดนี้องค์หญิงฉางผิงถูกกักขังแล้ว แผนการใหญ่ล้มเหลว ไม่ว่าต่อไปฮ่องเต้จัดการนางอย่างไร นางก็ไม่อาจหวนกลับมาได้อีก พันธสัญญาระหว่างพวกข้าและนางก็สิ้นสุดแล้ว แม้นางร้องขอสิ่งใดก็จะไม่รับปากอีก ไม่อาจทำให้ราชสำนักเดือดร้อนอีกต่อไป” สาวใช้พูดพลางประคองถ้วยชาไว้ด้วยสองมือ หดตัวเข้าหากันพร้อมกับยิ้มตาหยี “อีกทั้งบัดนี้แผ่นดินต้าเยี่ยนกำลังอยู่ในยุคที่รุ่งเรืองยิ่งนัก ต่อให้ยังมีจอมมารราชันปีศาจหลงเหลืออยู่ ก็คงไม่โง่เขลาถึงขั้นก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้หรอก”
“ถึงสัมพันธ์กับองค์หญิงจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่อย่างไรเสียนางก็เป็นมิตรเก่า เหลือเพียงความอาลัยและอยากอยู่ส่งนางในวาระสุดท้าย” แม่นางหว่านเจียงเอ่ยเสียงนุ่มนวล
สาวใช้ยิ้ม “ผู้คนว่าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เพทุบาย แต่ท่านนักพรตเป็นคนจากอารามฝูหลง ย่อมรู้ดีว่าเป็นเพียงความเชื่อที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อร้อยปีมานี้ แต่ก่อนจิ้งจอกเป็นสัตว์มงคล ศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ยิ่งนัก หาได้มีนิสัยชอบล่อลวงผู้คน พวกข้ายิ่งไม่เคยคิดหลอกลวงท่านนักพรตเลย ท่านวางใจได้”
แม่นางหว่านเจียงยกถ้วยชาขึ้นแนบปากโดยใช้แขนเสื้อบัง
แม้สีหน้าสงบไร้ท่าทีเสแสร้ง แต่ความงามสะพรั่งเหนือมนุษย์นั้นยากจะปิดบัง แม้ไม่ใช่ประเภทโปรยเสน่ห์หยาดเยิ้ม แต่ก็ทำให้คนใจสั่นไม่น้อยเลย
“แต่ถ้าจะบอกว่าไร้แผนการใด เกรงว่าจะยังมีอยู่เรื่องหนึ่ง” สาวใช้หันมา
