ื่องที่เย่ว์โจวหรอก”
ซ่งโหยวมองพวกนางอย่างจนใจ แม้แต่แม่นางสามสีที่มัวอ่านหนังสือก็เงยหน้าขึ้น มองแม่นางทั้งสองสลับไปมา
สาวใช้เองก็มองนายหญิงตนด้วยความฉงน จนแม่นางหว่านเจียงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นแทน “บางทีหางก็ไม่ค่อยฟังเจ้าของสักเท่าไร”
ซ่งโหยวเหลือบไปทางแม่นางสามสี เห็นว่าเด็กน้อยกำลังเบิกตากว้างพอดี
ที่แท้หางของจิ้งจอกก็เป็นอย่างนี้เอง!
“ครั้งนี้ข้าเดินทางขึ้นเหนือ ได้เดินผ่านเย่ว์โจว ได้ซึมซับพลังวิญญาณฟ้าดิน รู้สึกได้ว่าที่แห่งนั้นเคยมีจอมมารราชันปีศาจหรือเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่อาศัยอยู่ในแถบนี้ แต่หาเท่าไรก็ไม่พบ จึงอยากรู้ว่าพวกเขาไปแห่งใดแล้ว”
แม่นางหว่านเจียงตอบเสียงอ่อนละมุน “แคว้นเย่ว์โจวแต่เดิมคือแผ่นดินอันอุดมด้วยพลังวิญญาณ ครั้นโบราณกาลถือเป็นถิ่นกำเนิดของอมนุษย์ทั้งหลาย ย่อมมีจอมมารเหลือรอดมาจากตอนนั้น แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน กลับถูกชาวแดนเหนือบุกยึด สังหารผู้คนในผืนดินพันลี้ เต็มไปด้วยวิญญาณอาฆาต ปราณอำมหิตท่วมท้นท้องนภา ปีศาจแต่ละตนต่างมีสองหนทางให้เลือก”
“โปรดชี้แนะด้วย”
“บางพวกอาศัยพลังโลหิตและวิญญาณ อย่างรวดเร็ว กลายเป็นปีศาจที่ท่านเห็นว่าคอยก่อกวนทางเหนือ อีกพวกที่ไม่ยอมร่วมมือ ก็จำต้องหนีไป หรือบางตนมีปัญญา รู้ว่าต้องถูกสวรรค์กวาดล้าง จึงหอบหางลี้ภัยจากบ้านเกิดไป”
“ที่แท้เป็นเช่นนั้น”
“ส่วนจะไปอยู่ที่ใด ข้าก็มิอาจทราบ”
สาวใช้ยิ้ม “ปีศาจเหล่านี้มีไม่น้อย แถมมีผู้เก่งกา
