เดียว อ่านไม่หมดหรอก ช่วงนี้ข้าว่างมาก ขอยืมไปสักเล่มแล้วกัน”
“เชิญเลย”
“แต่เล่มนี้สำหรับเด็ก” แม่นางสามสีกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่เป็นไร” จอมยุทธ์หญิงอู๋ปัดมืออย่างสบายใจ “ข้าไม่ได้รู้มากไปกว่าเจ้าหรอก เผลอๆ ข้าอาจจะอ่านตัวอักษรออกน้อยกว่าเจ้าด้วยซ้ำ อ่านเล่มนี้ก็ถูกแล้ว”
“แม่นางสามสีเก่งกาจมาก หากเจ้าอ่านคำไหนไม่ออกหรือไม่เข้าใจ ก็ถามแม่นางสามสีได้” นักพรตยิ้ม “ถ้าแม่นางสามสีไม่รู้ ก็มาถามข้า”
“!”
จอมยุทธ์หญิงอู๋ยังไม่ทันได้พูดอะไร เด็กหญิงกลับเผยท่าทีเคร่งขรึมขึ้นมาก แทบจะกลั้นหายใจ
จอมยุทธ์หญิงอู๋เองก็ชะงักไปชั่วครู่ แต่เมื่อเหลือบมองนักพรต และมองไปที่เด็กหญิงที่กำลังปั้นหน้าจริงจังมาที่ตน นางก็หัวเราะออกมา
“ได้เลย ถ้าข้าอ่านไม่รู้เรื่องจะมาถามแม่นางสามสีแล้วกัน เจ้าต้องเป็นอาจารย์ตัวน้อยให้ข้าแล้ว”
อาจารย์ตัวน้อย?
เด็กหญิงตัวแข็งทื่อ ใบหน้านั้นเรียบเฉย ทว่าก็อดสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้
“อ่าน ‘ร้อยแซ่’ สิ เล่มนี้อ่านง่ายนะ”
“ได้”
“ข้าจะยกเก้าอี้โยกมาให้เจ้าด้วย”
“เรามีตั่งแล้ว เก้าอี้ตัวนั้นให้จอมยุทธ์หญิงไปเถิด”
“ข้าซื้อมาเองแล้ว”
“เช่นนั้นก็ได้”
จอมยุทธ์หญิงอู๋เพียงหยิบหนังสือเดินจากไป
เดินไปถึงประตู ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังมายิ้มให้เด็กหญิง
“แม่นางสามสีต้องตั้งใจเรียนนะ อย่าให้ตอนข้ามาถามเจ้าตอบไม่ได้เชียว เจ้าเป็นอาจารย์ของข้านะ”
พูดจบก็เดินออกไปทันที
ผ่านไปครู่
