ไปด้วยผู้คนก็รู้สึกไม่สะดวกนัก อีกทั้งมีคนหาบน้ำเร่ขายไปทั่ว ล้วนเป็นการหาเลี้ยงชีพด้วยแรงงานหนัก นักพรตจึงควักเงินซื้อมาสองถังแทน
ยุคนี้การขายน้ำเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้ว่าราชวงศ์ต้าเยี่ยนจะขุดบ่อไว้ตามเขตถนนใหญ่แล้วก็ตาม ประชาชนล้วนมีน้ำบ่อดื่มใช้ แต่หนึ่งบ่อก็ต้องเลี้ยงคนทั้งย่าน บางคนอยู่ไกล บางบ่อก็ไม่อาจรองรับผู้อยู่อาศัยทั้งเขต จึงมีคนหาบน้ำมาขายหาเลี้ยงชีพ ชาวเมืองซื้อฟืนซื้อน้ำนับเป็นเรื่องสามัญ บางครั้งถึงกับกลายเป็นค่าใช้จ่ายหลักของครัวเรือน จนคำว่า ‘เงินค่าน้ำ’ กลายเป็นคำเรียกค่าครองชีพและค่าแรงงานมาตั้งแต่นั้น
ได้น้ำมาล้างหน้าแล้ว ก็ได้เวลาออกไปหาข้าวเช้ากินกัน
ตรงข้ามบ้านมีร้านเล็กๆ ตั้งแผงอยู่
เจ้าของร้านจำซ่งโหยวได้ ครั้นเห็นหน้าเข้าก็เอ่ยทักทายทันที “โอ้ คุณชายนี่นา ไม่ได้พบกันเสียนาน ออกพเนจรไปไกลเลยกระมัง”
“ใช่แล้ว ไกลยิ่งนัก”
“คงจากไปราว…ครึ่งปีหรือหนึ่งปีแล้วกระมัง”
“นานถึงเพียงนั้นเชียวรึ!” เจ้าของร้านเคาะศีรษะตัวเอง ดูแล้วคงไม่อยากใส่ใจเรื่องนั้นอีก “จะกินอะไรดี มีแป้งนึ่ง หมั่นโถว และโจ๊ก หรือถ้าอยากกินของดีหน่อย ก็มีโจ๊กหมูสับใส่ไข่เยี่ยวม้า กำลังเป็นที่นิยมในฉางจิงเชียว รสชาติกลมกล่อม เนื้อหมูแน่น ข้าเคี่ยวจนข้นเลย ชามนี้หกเหวินเท่านั้น ลองสักชามไหม”
“ข้าขอสั่งสองชามแล้วกัน”
“ได้เลย…”
เจ้าของร้านหันกลับไปตักโจ๊ก
เนื้อโจ๊กไม่ใสหรือข้นจนเกินไป โจ๊กในทัพพีเหล็กถ
