รพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ครองราชย์มานานหลายสิบปี อาณาจักรมั่นคง ไม่เคยตกอยู่ในกลียุค บ้านเมืองรุ่งเรือง ราษฎรมั่งมี ต่อให้ชาวแดนเหนืออหังการบุกลงใต้ ก็ยังต้องถอยทัพกลับไป ทรงโปรดปราณการควบคุมทุกสรรพสิ่ง ทรงหลงใหลและเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกนี้จนไม่อาจถอนตัว ต่อให้พระองค์จะอยู่ในช่วงบั้นปลายชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังต้องอยู่ใต้บังคับบัญชาของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว ทว่า พระองค์กลับหลงลืมไปแล้วว่าทรงแก่ชราลงทุกวัน”
ซ่งโหยวฟังแล้วก็รู้สึกว่าแง่มุมนี้ช่างน่าสนใจนัก
“แล้วแม่นางหว่านเจียงแห่งหอเซียนกระเรียนเล่า นางยังอยู่ในฉางจิงหรือไม่”
“คล้ายว่าจะยังอยู่”
“ยังอยู่ที่นี่หรือ…”
“ใช่แล้ว”
แม้เทพารักษ์จะไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายผู้นี้ถึงดูแปลกใจกับการที่แม่นางหว่านเจียงยังพำนักอยู่ในฉางจิง ก็ยังตอบไปตามความจริง
สนทนากันเนิ่นนาน ท้ายที่สุดเทพารักษ์ก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นขอตัวลา
“ข้ายังเก็บรักษาภาพวาดสองผืนของท่านไว้ที่ศาล หากท่านประสงค์จะรับคืน ข้าจะนำมามอบให้”
“อีกไม่กี่วัน ข้าจะไปสักการะท่านที่ศาลเอง”
“เช่นนั้นก็ย่อมได้”
เทพารักษ์ลุกขึ้นคารวะ ก่อนจะออกไปพร้อมเทพผู้ติดตามทั้งสอง เดินไปถึงหน้าประตูแล้วก็ยังหันหลังกลับมาคารวะอีกครั้ง แล้วหายวับไปในม่านราตรี
เด็กหญิงตัวน้อยหันไปมองนักพรต
“ปิดประตูเถิด”
“ได้!”
บานประตูปิดลง
นักพรตก้าวขึ้นบันได เด็กหญิงก็เงยหน้ามองเขาอย่างใส่ใจ รอจนเขาขึ้นไปถึงด้านบน จึงค่อยดับ
