กจากฉางจิง และบัดนี้ก็ได้หวนกลับมายังที่เดิมอีกครา
“ใช่แล้ว…”
นักพรตเพียงพยักหน้าให้ เขามองดูแมวน้อยที่เดินฝ่าสายลมอยู่ข้างกาย “ตอนที่เรายังอยู่ในฉางจิง แม่นางสามสียังถูกผู้อื่นรังแก ผ่านไปไม่ทันไร บัดนี้กลับกลายเป็นผู้กำราบหมีและเสือร้ายไปเสียแล้ว”
“อืม!”
แมวน้อยหันขวับไปหาเขา ความทรงจำพลันผุดขึ้นมา ความแตกต่างระหว่างแม่นางสามสีเมื่อสามปีก่อน กับแม่นางสามสีในวันนี้ทำให้นางรู้สึกพิศวง ราวกับกาลเวลาและการเดินทางได้ก่อร่างขึ้นมาในใจนาง
ทว่านางกลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำได้ จึงทำได้เพียงก้าวเดินนำหน้า แล้วแหงนหน้าขึ้นจ้องนักพรต แววตาของนางในยามนี้ทอแสงระยิบระยับดูแล้วงดงามนัก
“น่าประหลาดใจใช่หรือไม่”
นักพรตเอ่ยถามทั้งรอยยิ้ม
“…”
แมวน้อยเพียงเบนหน้าหนีโดยไม่พูดสิ่งใด แต่กลับเร่งฝีเท้าวิ่งปราดไปข้างหน้า หยุดลงที่ไหล่เขา ก้มมองนครหลวงเบื้องล่าง กวาดตามองหาสิ่งคุ้นเคย ก่อนจะหันกลับไปทางนักพรตอีกครั้ง
สายตานักพรตก็จับจ้องไปที่นางเช่นกัน
แมวน้อยพลันเอ่ยถามเขา “แม่นางสามสีเห็นบ้านของพวกเราแล้ว…”
“ก็แค่บ้านที่เราเคยอยู่”
“บ้านที่เราเคยอยู่!”
“บางทีอาจมีผู้อื่นเข้ามาอยู่แทนแล้วก็ได้”
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรเล่า”
“ก็หาบ้านใหม่หลังใหม่ อย่างไรเสียพวกเราก็ยังมีเงินที่แม่นางสามสีหาไว้อยู่ไม่น้อยเลย”
“แม่นางสามสีชอบบ้านหลังนั้น”
“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิด”
“แต่อย่าได้คาดหวังมากเกินไปเลย”
“ตรงนั้นมี
