กรได้ยาก
ถึงแม้มือกระบี่ผู้นั้นจะถูกขนานนามว่าเป็น ‘อันดับหนึ่งในใต้หล้า’ ทั้งดุดัน ว่องไว พรั่งพร้อมด้วยวิชากระบี่อัสนี ชำนาญการปราบปีศาจร้าย แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะมีชัยเหนือเสือร้ายง่ายๆ
โฮกกก…
เสียงเสือคำรามดังแว่วมา
ซ่งโหยวหยุดเดินพลางแหงนหน้ามองไปโดยมิกล่าวสิ่งใด แล้วก้มหน้าก้าวเดินต่อไป ทว่าเด็กหญิงน้อยกลับเผยสีหน้าตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
นางเหลียวมองรอบกาย กระทั่งเห็นหมาป่าของตนแฝงตัวอยู่กลางป่า จึงพอรู้สึกปลอดภัยอยู่บ้าง
แต่นั่นก็ยังไม่พอ นางเดินไปพลางชำเลืองไปพลาง ครั้นเดินผ่านลานหินจึงลอบพยักหน้าลง ทำมือบริกรรมคาถา แสงสว่างวาบพลันสาดส่องลงบนก้อนหินเหล่านั้น
“เทพแห่งขุนเขาจงออกมา~”
ครืน ครืน…
ก้อนหินบนพื้นกลิ้งมารวมกัน ก่อร่างเป็นมนุษย์หินสูงเท่าตัวคน แต่ช่วงลำตัวกลับกำยำกว่ามาก เอวหนาไม่แพ้ความสูงของมัน ต่อให้เป็นแม่ทัพร่างสูงใหญ่ สวมใส่เกราะเหล็กเต็มยศ ก็ยังเทียบมิได้
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งร่างของยักษ์หินนี้ประกอบขึ้นมาจากหินผา น้ำหนักคงเกินพันชั่ง หินผาย่อมแข็งแกร่งกว่ากายเนื้อมนุษย์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากมันกระโจนเข้ามา คงยากจะมีสิ่งใดบนแดนปุถุชนต้านทานไว้ ไหนจะแขนแกร่งหนากว่าเอวคน ยาวเท่าแข้งขา ออกแรงเหวี่ยงเพียงคราเดียว ไม่ว่าเป็นคนหรือเสือ หากได้รับแรงกระแทกนี้ ล้วนต้องแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี
เด็กหญิงพลันเบาใจลง ทว่ากลับมีเสียงแว่วมาจากที่ไกล
ซ่า ซ่า…
โฮก!
เสียงต่อสู้ดังร
