บอกเล่าของคุณชายต่งไม่น้อย “เมื่อครึ่งปีก่อน คุณชายต่งวางมือจากโรงน้ำชา แล้วออกเดินทางไปเย่ว์โจว ตอนนั้นข่าวจากชายแดนยังมาไม่ถึง คุณชายต่งเองย่อมไม่รู้จักท่านเซียนผู้นั้น ได้ยินมาว่าเซียนผู้นี้เดินทางออกจากฉางจิง ผ่านไปทางเหอโจว เหยียนโจว และไปเยือนชายแดน ครั้นสงครามยุติลง จึงไปเยือนเย่ว์โจว และบังเอิญได้ช่วยคุณชายต่งไว้”
“น่าอัศจรรย์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
ไม่ว่าคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันหรือโต๊ะข้างๆ ต่างไม่เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน เมื่อได้ฟังก็ล้วนพากันรู้สึกอัศจรรย์ใจไปตามๆ กัน
“คุณชายต่งเล่าเองว่า ตอนแรกเขาคิดว่ากวางช่วยตนไว้ จากนั้นก็ได้พบกับเซียน ยังนึกเสียด้วยซ้ำว่าตนเองใกล้หนาวตาย เพียงกำลังเพ้อฝันก่อนสิ้นใจเท่านั้น แม้เดินพ้นป่าชิงถงออกมาได้ ร่อนเร่พเนจรอยู่เนิ่นนาน จากเย่ว์โจวมาสู่กวงโจว ก็ยังรู้สึกตกอยู่ในภวังค์ห้วงฝัน ไม่อยากจะเชื่อตนตนเอง กระทั่งได้กลับสู่เย่ว์โจว พบคนคุ้นเคย พูดคุยกัน ถึงได้รู้สึกเหมือนกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่นานนักเถ้าแก่โรงน้ำชาก็เชิญเขาให้มาเล่าเรื่อง เขาตั้งใจจะเล่าเรื่องนั้นแล้ว ขณะนั้นเองกลับได้ยินข่าวลือจากทางเหนือ จึงรู้ว่าเซียนที่ช่วยตนไว้ แท้จริงแล้วคือท่านเทพผู้ช่วยกองทัพปราบปีศาจแดนเหนือที่ชายแดนนั่นเอง”
“นี่มัน…”
ทุกคนที่ฟังอยู่ต่างเอาแค่มองหน้ากันไปมา
เพราะเป็นลูกค้าขาประจำของคุณชายต่ง จึงไม่กล้าเอ่ยหาว่าเขาแต่งเรื่องขึ้
