รู้สึกว่าไม่ได้แตกต่างกันสักเท่าไร จะผลไม้หรือหญ้าก็ไม่อร่อยสักอย่าง เนื้อสัตว์อร่อย ต่อให้จะใส่ผักหรือเห็ดลงไปก็ยังมีรสชาติของเนื้ออยู่ แต่ตอนนี้พอกินแล้วกลับรู้สึกแตกต่างนัก”
“จริงหรือ”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
“เช่นนั้นเอง…”
“เช่นนั้นเอง”
“แต่แม่นางสามสีก็ยังชอบกินหนูเหมือนเดิมมิใช่หรือ” ซ่งโหยวเอ่ยกับเด็กหญิงน้อย
“แน่นอน!”
เด็กหญิงพยักหน้าหนักแน่น
หนูน่ะอร่อยจะตาย
จะไม่ชอบกินหนูได้อย่างไร
แมวคือเหล็ก หนูคือเหล็กกล้า ไม่ได้กินสักมื้อจะรู้สึกคันไม้คันมือจนแทบทนไม่ไหว
ซ่งโหยวหันไปมองนางอีกที “แม่นางสามสี ลุกขึ้นให้ข้าดูหน่อยสิ”
“ดูเหมือนแม่นางสามสีจะสูงขึ้นนิดนึงนะ”
“สูงขึ้นนิดนึง!”
“ข้าคิดว่านะ”
“สูงขึ้นเท่าไรหรือ!”
“นิดนึง แต่อาจจะมากกว่านั้นอีกหน่อย ต้องกลับไปฉางจิงถึงจะรู้แน่ชัด” ซ่งโหยวเอ่ยทั้งรอยยิ้ม “หวังว่ากำแพงจะยังอยู่นะ”
“ต้องสูงขึ้นมากแน่เลย!”
“ก็อาจจะ…”
นักพรตหัวเราะเบาๆ ก่อนจะคีบเนื้อเข้าปากต่อ
วันนี้แม้จะเดินทางมาได้เพียงครึ่งวัน แต่ก็ไปต่อไม่ไหวแล้ว แม่ไก่แก่หนักหลายชั่ง แบ่งกันกินเพียงสองคนย่อมกินไม่หมด ไม่แน่ว่าวันนี้อาจจะต้องกินมื้อดึกเพิ่มอีกมื้อ ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะกินหมด ไหนจะยังมีไก่ตุ๋นพร้อมน้ำแกงอีกเต็มหม้อ คงยกไปไหนไม่ได้ เกรงว่ากว่าจะกินหมดก็พรุ่งนี้
ในยามนี้กลับอดคิดคะนึงถึงจอมยุทธ์หญิงอู๋ไม่ได้ หรือจะเป็นจอมยุทธ์ซูก็ดี
ผู้ฝึกยุทธ์ล้วนกินจุ หากพวกเขาอยู่ด้วย เนื้อ
