ไก่หม้อใหญ่คงหมดไปภายในคราเดียวแน่
คืนนี้เห็นทีต้องพักแรมที่นี่
พอดีเลย…
นักพรตทอดสายตามองออกไปไกล
เบื้องหน้ามีป่าไผ่ เขานำข้าวสารติดมาด้วย อีกประเดี๋ยวจะไปตัดลำไผ่มาทำกระบอก แม้ตอนนี้หม้อจะยังเต็ม แต่พรุ่งนี้เช้าเขาก็หุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่ได้อยู่ดี
ในเมื่อเส้นทางเบื้องหน้ายังอีกยาวไกล ก็ไม่จำต้องรีบร้อนอันใด เพียงค่อยๆ ทำสิ่งที่ตนเองพึงใจต่อไป ดื่มด่ำกับกาลเวลาที่ผ่านเลยไปอย่างเชื่องช้า
นี่สิถึงเรียกว่าความเป็นอิสระ
วสันต์ล่ำลา คิมหันต์มาเยือน ดินแดนจ้าวโจวยังคงเย็นสบาย
ที่โรงน้ำชาในอำเภอมั่วจู๋
อาจเป็นเพราะอยู่ในช่วงฤดูร้อน กิจการของโรงน้ำชาจึงพอได้ฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย เด็กชายกำลังว่างจึงมีปรากฏตัวที่หน้าโรงน้ำชาอีกครา ครั้งนี้ก็ยังไม่กล้าเหยียบย่างเข้าไป เพียงยืนรวมกับกลุ่มคนยากจนหรือพวกตระหนี่อยู่หน้าประตู ขณะเดียวกันเงี่ยหูตั้งใจฟัง
เด็กชายรู้จักกาลเทศะดี เถ้าแก่โรงน้ำชาเองก็คุ้นหน้าเขาเช่นกัน
ย่อมรู้ว่าชีวิตของเด็กชายผู้นี้ลำบากยากเข็ญเพียงใด ไร้ซึ่งบิดามารดา ถึงอย่างนั้นแม้ยืนฟังที่หน้าประตู ก็ไม่เคยขวางทางผู้คน แม้สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่กลับไม่ได้สกปรกหรือส่งกลิ่นเหม็น จึงไม่ถือเป็นปัญหาอันใด อีกทั้งบางคราวหากร้านมีของต้องขนย้าย เถ้าแก่โรงน้ำชาเพียงมองปราดเดียว เด็กชายก็มักเต็มใจลงแรงช่วย น้อยครั้งที่เถ้าแก่จะไล่เขาไป
ต่างจากเถ้าแก่โรงเตี๊ยมข้างๆ
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนั้นขึ้นชื
