“พอแล้ว…”
“พอแล้วหรือ”
เด็กหญิงน้อยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าจับได้มากจริงๆ
แต่ปลานั้นเป็นอาหารชั้นเลิศ ไม่ว่าจะคนหรือแมวล้วนกินได้ทั้งนั้น แถมยังเอาไปขายเป็นเงินได้อีก ยิ่งจับได้มากก็ยิ่งดี
นางเหลือบตามองนักพรตปราดหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความฉงน
พลันยืดตัวขึ้นเล็กน้อยจากที่หมอบอยู่ ก่อนจะยืดคอมองตามทิศทางที่นักพรตกำลังจ้องมองไปเห็นว่าตรงนั้นมีคนยืนอยู่ เป็นเด็กชายผู้หนึ่ง แลดูคุ้นตาไม่น้อย ดูท่าเขาเองก็คงกำลังหาปลาเช่นกัน เพียงแต่หาอยู่ริมฝั่ง ไม่ใช่กลางลำน้ำเช่นพวกเขา เด็กชายใช้ไม้แหลมแทงลงไปในรูน้ำแข็งที่เจาะไว้ จ้องมองอยู่เนิ่นนานแล้วแทงไม้ลงไปเต็มแรง
แน่นอนว่าเทียบฝีมือแม่นางสามสีไม่ได้เลย นางฝึกจับปลาจนชำนาญตั้งแต่ครั้นไปเยือนแดนทุ่งหญ้า คว้าปลาขึ้นมาด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย ส่วนเด็กชายนั้น แม้แทงอยู่หลายครั้ง แต่กลับจับไม่ได้สักตัว
ครานั้นเองเขาก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว เขาหันหน้ามามอง แต่เพราะอยู่ห่างเกินไป ย่อมเห็นไม่ชัด จึงโน้มกายลง ยืดคอมอง ราวกับต้องการยืนยันให้แน่
เมื่อจำได้ก็ตะโกนเสียงดังลั่น
“คุณชาย?”
“คุณชาย!”
“อย่ามาตรงกลางแม่น้ำ!”
“น้ำแข็งบางลงแล้ว ระวังจะตกลงไป!”
เด็กหญิงน้อยเกาศีรษะ ก่อนจะละสายตากลับมา ก้มลงตั้งใจหาปลาตัวต่อไป
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มนั้นก็เดินเข้ามาใกล้
แม่นางสามสีจึงหุบเล็บเก็บอุ้งเท้า ลุกขึ้นมายืนข้างนักพรตพลางสบตากับเขา
“เหตุใดคุณชายจึงมาอยู่ที่น
