ๆ ทางตอนเหนือ
ยามดึกสงัดของค่ำคืนนั้น
ผู้คนละแวกโรงเตี๊ยมพลันได้กลิ่นหอมประหลาดคล้ายตอนกลางวัน แม้ไม่แรงเท่า แต่ก็หอมหวนยั่วยวนใจไม่ต่างกัน
เถ้าแก่กับภรรยาถึงกับสะดุ้งตื่น
ตอนแรกภรรยาเป็นผู้ปลุกสามี บอกว่าตนได้กลิ่นหอม เขากลับหาว่าเป็นเพราะนางยังคิดถึงเนื้อตุ๋นที่ได้ลิ้มรสเมื่อเย็น จึงเก็บไปฝัน แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ได้กลิ่นเดียวกัน จึงรีบจุดตะเกียงเดินไปดู ที่ครัวหาได้มีร่องรอยการก่อไฟ ขึ้นไปชั้นบน ห้องของนักพรตก็มืดสนิทและเงียบสงบ ซึ่งกลิ่นนั้นก็ไม่ได้โชยออกมาจากห้องเขาเช่นกัน ยิ่งทำให้แปลกใจหนัก
แต่กลิ่นที่โชยมา กลับแฝงด้วยไออุ่นประหนึ่งเพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ
ค้นดูแล้วก็ไม่พบอะไรผิดปกติ
เปิดตู้กับข้าวออกมาก็ยังเห็นเนื้อตุ๋นที่พวกเขาเก็บไว้ ไม่กล้าหยิบมากิน เพราะคิดจะแบ่งให้ญาติๆ ตอนที่มาเยี่ยมเยียนหลังปีใหม่ เนื้อตุ๋นยังอยู่ครบถ้วน ไม่ได้ถูกขโมยไป แต่เถ้าแก่กลับอดใจไม่ไหว คว้าขาหมูเข้าปากชิ้นหนึ่ง ส่วนอีกชิ้นถือกลับห้องไปแบ่งกับภรรยา
“ประหลาดจริงหนอ…”
เขาส่ายหัวพึมพำ ขณะเดินกลับห้องไป
……………
