บทที่ 64 – ผู้มีพระคุณเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย
เซี่ยตงกดรับ
“ฮัลโหล สวัสดีครับ”
“ฮัลโหล! นั่น… นั่นเซี่ยตงหรือเปล่า?”
เสียงผู้หญิง ใสแจ๋ว แฝงความลังเลนิดๆ
“ผมเอง”
“ว้าว! เป็นคุณจริงๆ ด้วย! ฉันซูหว่านฉิงนะ!”
เสียงปลายสายตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“อ๋อ คุณเองเหรอ” เซี่ยตงยิ้ม “ถึงบ้านแล้วเหรอครับ?”
“ถึงตั้งนานแล้ว! เอ่อ… เซี่ยตง คุณหาที่พักได้ยัง?”
“ได้แล้วครับ เข้าพักแล้ว”
“ค่อยยังชั่ว! ค่อยยังชั่ว!” ซูหว่านฉิงถอนหายใจโล่งอก
“คุณ… คุณว่างไหมตอนนี้? ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ! ต้องเลี้ยงให้ได้!”
เซี่ยตงดูนาฬิกา
เกือบหนึ่งทุ่ม
หิวพอดี
“ก็ได้ครับ”
“เย้! คุณพักโรงแรมไหน? เดี๋ยวฉันรีบไปหา!”
เซี่ยตงบอกชื่อโรงแรม
“เว่ยจิงอินเตอร์ฯ? ว้าว บังเอิญจัง ฉันก็พักอยู่แถวนี้! รอแป๊บนะ สิบนาทีถึง!”
วางสาย “ปุ๊บ”
เซี่ยตงถือมือถือ ขำไม่ออก
แม่สาวคนนี้ ใจร้อนชะมัด
เพิ่งรอดตายจากประตูนรกมา ยังคึกได้ขนาดนี้
เขาลุกจากเตียง ส่องกระจกจัดทรงผมหน่อย
เด็กหนุ่มในกระจก หน้าตาเกลี้ยงเกลา
แค่เสื้อผ้ายับไปหน่อย
ช่างเถอะ ฮีโร่ช่วยคน ไม่ต้องห่วงหล่อมากก็ได้
เซี่ยตงลงมานั่งรอที่โซฟาล็อบบี้ได้ไม่นาน
แท็กซี่คันหนึ่งก็มาจอดหน้าโรงแรม
ประตูเปิด
เรียวขาขาวสว่างก้าวลงมาก่อน
ตามด้วยซูหว่านฉิง
ตาเซี่ยตงเป็นประกาย เธอเปลี่ยนชุดแล้ว
ไม่ใช่ชุดทำงานที่ดูทุลักทุเลเมื่อตอนบ่าย
แต่เป็นเดรสสีเหลืองอ่อน
คอวี เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยกำลังดี
ชายกระโปรงอยู่เหนื
