ไปที่ตาของตัวเอง
“อย่างตอนถอยรถ คุณต้องหัดมองเปรียบเทียบตัวรถกับเส้นขอบซอง จับความรู้สึกวิถีการเคลื่อนที่ของรถให้ออก”
“ไม่ต้องกลัวครูฝึกด่า แกด่าก็เรื่องของแก คุณก็ขับของคุณไป”
“คิดซะว่าเสียงแกเป็นเสียงคลื่นแทรกในวิทยุก็พอ”
คำพูดของเซี่ยตงเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่กำลังสับสนวุ่นวายของจ้าวเหมิง
เธอเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก็เหมือนยังไม่เข้าใจเสียทีเดียว
แต่พอมองแววตาที่สงบนิ่งและมั่นใจของเซี่ยตง ความตื่นเต้นและความน้อยใจในอกก็พลันจางหายไปอย่างน่าประหลาด
“ฉัน… พรุ่งนี้ฉันจะลองดูใหม่ค่ะ” เธอพยักหน้า น้ำเสียงดูมุ่งมั่นขึ้น
“อื้ม”
เซี่ยตงยิ้ม แล้วโบกมือลา
“เจอกันพรุ่งนี้”
“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”
มองแผ่นหลังของเซี่ยตงที่เดินไกลออกไป จ้าวเหมิงกำขวดน้ำแร่ในมือแน่น
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า ปิดเทอมหน้าร้อนที่ยาวนานและร้อนอบอ้าวนี้ ดูเหมือนจะไม่น่าทรมานขนาดนั้นแล้ว
วันเวลาในโรงเรียนสอนขับรถผ่านไปวันแล้ววันเล่า เซี่ยตงที่เป็นสารถีเก่าจากชาติที่แล้วถึงจะไม่มาเรียนก็ได้ แต่พอนึกถึงหุ่นสวยๆ ของจ้าวเหมิง ก็รู้สึกว่ามาฝึกขับรถก็ไม่เลวเหมือนกัน
ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ เซี่ยตงก็มารายงานตัวที่สนามฝึกทุกวัน
ลานปูนซีเมนต์ของโรงเรียนสอนขับรถหงถูแห่งนี้ คือนรกบนดิน ณ เวลานี้
ครูฝึกหลิวคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่มุมปาก ใบหน้าดำคล้ำเป็นมันวาวเมื่อต้องแสงแดด ดูเหมือนทวารบาลหน้าดำที่เพิ่งอัญเชิญออกมาจากศาลเจ้า
สายต
