ามุมซองอย่างแม่นยำ
“คืนล้อ…”
คำพูดครูฝึกหลิวหลุดออกมาแค่ครึ่งเดียว ก็จุกอยู่ที่คอหอย
เพราะเซี่ยตงเริ่มคืนล้อแล้ว ความเร็ว จำนวนรอบ เป๊ะเหมือนเอาไม้บรรทัดมาวัด
รถถอยต่อ
สุดท้าย หยุดนิ่งสนิทที่ระยะห่างจากเส้นท้ายซองประมาณยี่สิบเซนติเมตร
ตัวรถอยู่ตรงกลางเป๊ะ ระยะห่างซ้ายขวาแทบจะเท่ากัน
Perfect Parking
กระบวนการทั้งหมด เงียบกริบ ลื่นไหล ไม่มีสะดุดแม้แต่จังหวะเดียว
ในรถ เงียบสนิท
บุหรี่ที่คาบอยู่ที่ปากครูฝึกหลิวลืมสูบ ขี้เถ้ายาวเฟื้อยทำท่าจะร่วงแหล่มิร่วงแหล่
เขาหันขวับมามองเซี่ยตง ราวกับเห็นสัตว์ประหลาด
นี่น่ะเหรอคือมือใหม่?
ฝีมือระดับนี้ ไปสอบใบขับขี่จริงได้เลยไม่ต้องเรียนแล้ว!
“อะแฮ่ม” ครูฝึกหลิวตระแอมคอ แววตาเผยความพอใจออกมาแวบหนึ่ง
“ก็… ก็พอใช้ได้”
เขากัดฟันชมออกมาสองสามคำ
“จอดเทียบฟุตบาท”
เซี่ยตงไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าเกียร์ ออกจากซอง ขับรถไปยังโซนจอดเทียบฟุตบาท
การควบคุมยังคงไร้ที่ติเช่นเดิม
รถเหมือนมีตา เข้าจอดเทียบได้อย่างสมบูรณ์แบบในครั้งเดียว
ต่อด้วยขับรถผ่านทางคดเคี้ยว (S-Curve), ออกตัวบนทางลาดชัน…
เซี่ยตงขับรถซานตาน่าโทรมๆ คันนั้น ราวกับสารถีผู้ช่ำชองที่กำลังขับกินลมชมวิวในสนามฝึก
