ัดสินใจย่อมต่างออกไป ภายใต้ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก อนาคตก็จะแตกต่างกันไป
นี่มัน โกงชัด ๆ !
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็แทบจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เพราะตลอดชีวิตเขาเกลียดคนอยู่สองประเภท หนึ่งในนั้นคือคนที่โกง แถมยังไม่ยอมพูดเหตุผลกับใคร !
อะไรนะ คนที่โกงคือข้าเอง ?
เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว!
ลวี่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อย ๆ คืนสู่ความสงบนิ่งอีกครา แววตาเงียบเย็นทอดมองไปยังหงเทียน แต่ก็เห็นอีกฝ่ายเลิกครุ่นคิดพอดี เงยหน้าขึ้นสบตาตรงมา
ชั่วพริบตานั้นเอง อีกฝ่ายก็ประสานมือคารวะหนึ่งครั้ง เอ่ยวาจาเสียงขรึมว่า
“ครานี้ ต้องขอบคุณท่านสหายอย่างยิ่ง หากมิใช่เพราะท่านชี้แนะ ข้าคงมิรู้แม้กระทั่งว่าตนจะตายเช่นไร เช่นนั้นย่อมเป็นความตายที่อัดอั้นเกินจะทนยิ่ง”
“ส่วนวิธีตัดห่วงทำลายพันธนาการ ”
กล่าวมาถึงตรงนี้ หงเทียนก็หัวเราะเบา ๆ
“แม้ไม่อาจถึงขั้นพลิกฟ้าเปลี่ยนดิน ทว่า ยังพอมีหนทางช่วยข้าแย่งชิงเวลาสำหรับการแสวงหาโอสถทองคำ”
“โอ้?” ลวี่หยางแววตาสะท้อนแสงขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง
ทว่าหงเทียนกลับมิได้กล่าวต่ออย่างใจคิด เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะเปิดเผย
ลวี่หยางเองก็มิได้ซักไซ้ต่อ ท้ายที่สุดแม้หงเทียนจะกล่าวออกมา แล้วอย่างไร? ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือเท็จ ไม่เท่ารอให้ถึงคราที่มันแสวงหาโอสถทองคำจริง ๆ ทุกสิ่งย่อมกระจ่างในตน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขออวยพรให้สหายบรรลุผลสำเร็จเถิด”
ลวี่หยางสะบัดแขนเสื้อ
