ลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงเรียบ
“สหายสามารถทิ้งร่างนี้ไว้ หากต้องการสนทนากับข้าอีกเมื่อใด เพียงกระตุ้นด้วยพลังวิชา ก็สามารถปลุกให้มันตื่นขึ้นได้”
หงเทียนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ รอยยิ้มปรากฏ
“ไม่ต้องส่ง”
เมื่อขาดการเชื่อมต่อกับพรสวรรค์หุ่นเชิดแผ่นดินใหญ่ ซากโบราณสถานโจวอวี๋ ลวี่หยางก็ลืมตาขึ้นในทันที เดินออกจากห้องปิดด่านของตน เงยหน้ามองดวงตะวันและจันทราที่แขวนอยู่บนฟากฟ้า
ในประวัติศาสตร์เทียมนี้ เนื่องจากหงเทียนดำรงอยู่เพลิงบนสวรรค์จึงปรากฏเช่นกัน แขวนอยู่กลางเวหา ฉายสาดลงมาเป็นภาพแห่งดวงอาทิตย์จันทราส่องสว่างพร้อมกัน
ทว่าประหลาดนัก มันกลับไม่ตอบสนองต่อเขาแม้แต่น้อย
ยิ่งกว่านั้น จากสัมผัสของลวี่หยางเพลิงบนสวรรค์ที่ว่า หาได้เป็นสิ่งแท้จริงไม่ ราวกับภาพจันทร์ในน้ำ เงาบุปผาในกระจก เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
ประวัติศาสตร์เทียม ย่อมต่างจากโลกแห่งความเป็นจริงอยู่แล้ว
ผู้คนที่นี่ ก็เช่นกัน
ซั่วหลานที่ก่อนหน้านี้ถูกซั่วฮ่วนฟันดับ หลังจากสิ้นชีพไปก็พลันสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เดิมลวี่หยางยังคิดจะลองหลอมอีกฝ่ายให้เป็นวิญญาณธงแล้วนำเข้าสู่ธงหมื่นวิญญาณอยู่ด้วยซ้ำ
ยังมีหงเทียน
ถึงเวลานี้ ลวี่หยางก็พอเข้าใจเจตจำนงของบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์อยู่ลาง ๆ แล้ว
ท่านปรารถนาให้ข้าชมการซ้อมใหญ่ใน[ประวัติศาสตร์เทียม]!
หากมิใช่เช่นนี้ ก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมเวลาที่ข้าเข้ามาถึงพอดิบพอดี ราวกับละครเวท
