บทที่ 30 – ปัญหาของออเดอร์ที่ทะลักทลาย
รอยยิ้มบนหน้าเซี่ยเจี้ยนกั๋วและโจวอวิ๋นฟางค่อยๆ แข็งค้าง
พวกเขามองเห็นแต่ความหวังจากยอดขาย แต่ลืมคิดไปว่าเบื้องหลังความหวังนั้น คือภาระงานหนักอึ้งที่มือไม่กี่คู่นี้รับไม่ไหว
“แล้ว… แล้วจะให้ทำยังไง?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วถามเสียงเครียด โยนปากกาลูกลื่นลงบนโต๊ะดัง “แปะ!” แล้วขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด
“เราต้องใช้คอมพิวเตอร์จัดการครับ” เซี่ยตงตอบสั้นๆ ได้ใจความ
“คอมพิวเตอร์?” เซี่ยเจี้ยนกั๋วอึ้ง “คอมพิวเตอร์จะทำอะไรได้? มันจะเสกใบปะหน้าออกมาจากจอได้เรอะ?”
ในความคิดของเขา คอมพิวเตอร์มีไว้เล่น QQ, เปิดร้านเน็ต, พิมพ์งานเอกสาร มันคนละโลกกับใบเสร็จที่เป็นกระดาษจริงๆ แบบนี้
“พ่อลืมสัญญาที่เราเซ็นเมื่อเช้าไปแล้วเหรอครับ?” เซี่ยตงเตือนความจำ
“ฮุ่ยทงน่ะเหรอ?”
“ใช่ครับ”
“ตอนนี้เราเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเขา อย่างน้อยก็ ‘ว่าที่’ รายใหญ่”
เซี่ยตงอธิบาย “ในฐานะบริษัทขนส่งมืออาชีพ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่เตรียมทางออกให้พ่อค้าแม่ค้าออนไลน์แบบเรา”
“ผมเดาว่า เขาต้องมีโซลูชันรองรับอยู่แล้ว”
พูดจบ เซี่ยตงก็ล้วงมือถือ Nokia รุ่นเก๋าออกมาจากกระเป๋า
เขาค้นหานามบัตรของหลี่เซี่ย แล้วกดเบอร์โทรออก
“ลูก… ลูกจะโทรหาผู้จัดการหลี่เหรอ?” โจวอวิ๋นฟางถามเสียงอ่อย
สำหรับเธอ การไปรบกวนผู้จัดการใหญ่โตแบบนั้นเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ มันดูน่าเกรงใจ
“แม่ครับ ตอนนี้เราเป็น ‘ลูกค้า’ นะครับ”
เซี่ยตงย
