ิ้ว แววตาเริ่มตำหนิ เขาคิดว่าลูกชายเริ่มเหลิงเพราะขายดีรึเปล่า
มีแค่ตู้เสี่ยวเหนียนที่ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตามีความอยากรู้อยากเห็น
เขารู้สึกตะหงิดๆ ว่าพี่ตงกำลังจะงัด “ของเล่นใหม่” ที่เขาไม่รู้จักออกมาอีกแล้ว
“เขียนมือมันช้าไปครับแม่ แถมผิดง่ายด้วย”
เซี่ยตงเดินไปที่คอมพิวเตอร์ ชี้ไปที่ข้อมูลออเดอร์
“ดูนี่สิ ที่อยู่นี้ ‘มณฑลซานตง เมืองเหอเจ๋อ อำเภอเฉาเซี่ยน…’ แล้วก็ยาวเหยียด เมื่อกี้แม่ก็เกือบเขียนผิดไปตัวนึงแล้ว”
“เราทำแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกครับ”
“วันนี้ 300 บ้าน เราอาจจะยังพอถูไถ”
“แต่ถ้าพรุ่งนี้ 800 บ้านล่ะ? มะรืน 1,000 บ้านล่ะ?”
“ต่อให้เราไม่กินไม่นอน นั่งเขียนกันทั้งคืน ก็ไม่มีทางทัน”
คำพูดของเซี่ยตง เหมือนน้ำเย็นจัดสาดใส่กองไฟแห่งความปีติที่กำลังลุกโชนจนมอดดับลง
