บทที่ 554 อีกครึ่งหนึ่งของข้า
โพ้นทะเล เกาะโดดเดี่ยว
ร่างจริงของลวี่หยางในยามนี้ได้เหินไปไกลถึงเก้าชั้นฟ้าแล้ว ด้วยระดับพลังที่เขามีอยู่ในตอนนี้ แม้มิอาจต่อต้านเจินจวินได้โดยตรง แต่ก็เพียงพอจะหลบเร้นรักษาตน
ในขอบเขตระดับเขาผู้เป็นผู้วางรากฐานเช่นนี้ แท้จริงแล้วก็ได้รับการมองเห็นจากเจินจวินแห่งมรรคผลโอสถทองคำว่า “มีค่าคู่ควร” หาได้เห็นเป็นเพียงมดปลวกไม่ เพราะแม้แต่เจินจวินผู้หนึ่ง ก่อนจะบรรลุโอสถทองคำก็มิแน่ว่าจะเคยเข้าสู่สภาวะวางรากฐานสมบูรณ์ สภาวะเช่นนี้ ใช่ว่าจะพบได้ง่าย
จึงทิ้งไว้เพียงพรสวรรค์หุ่นเชิดร่างหนึ่ง ณ ที่เดิม
ขณะทอดสายตามองดูมัน หงเทียนเจินเหรินกลับมิได้เอื้อนเอ่ยคำใดอยู่ชั่วครู่ หากแต่ล้วงมือลงในแขนเสื้อ บีบนิ้วคำนวณอย่างเงียบงัน ครู่ใหญ่นั่นเองถึงเผยแววตาอัศจรรย์ออกมา
“คำนวณไม่ได้!”
เขารู้จักผู้ที่อยู่เบื้องหน้า ผู้นี้คือทูตสยบสมุทรแห่งราชสำนักเซียนผู้หนึ่งที่ลวี่หยางใช้ออกกระทำการ ทราบว่ารากเหง้าเดิมของฝ่ายนั้นสะอาดบริสุทธิ์ แสดงอาการเช่นนี้ ย่อมเป็นเพราะถูกผู้อื่นหลอมเป็นหุ่นเชิดไปแล้วแน่นอน
แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง ผลแห่งเหตุและผลย่อมต้องหนักหนายิ่งนัก
เรื่องถึงขั้นความเป็นความตาย อีกทั้งผู้นั้นยังอยู่ในระดับวางรากฐานขั้นปลายหากมิใช่เจินจวินลงมือ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ผู้หนึ่งจะหลอมคนเป็นหุ่นเชิดได้โดยมิทิ้งร่องรอยแห่งเหตุและผลแม้แต่น้อย
หากแต่ว่าลวี่หยางกลับทำได้
ค
