เซี่ยเจี้ยนกั๋ววางตะเกียบลง มองลูกชายผ่านเลนส์แว่นตาอย่างพิจารณา
เขาน้อยครั้งนักที่จะเห็นสีหน้าจริงจังขนาดนี้ของเซี่ยตง
“ได้” เขาตอบสั้นๆ คำเดียว แล้วพยักหน้า
ระหว่างทางไปโรงงาน เซี่ยตงนั่งเงียบอยู่ที่เบาะหลังรถซานตาน่าคันเก่าของพ่อ
นอกหน้าต่างคือภาพถนนหนทางของปี 2008 ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
ไม่มีตึกระฟ้ามากมาย รถราบนถนนก็ไม่แน่นขนัดเหมือนยุคหลัง
โรงงานของเล่นอยู่ชานเมือง เป็นลานกว้างที่มีรั้วกั้น มีโรงเรือนชั้นเดียวเตี้ยๆ เรียงกันไม่กี่แถว
ตอนรถแล่นเข้าไป เซี่ยตงเห็นคนงานยืนจับกลุ่มสูบบุหรี่กันประปราย สีหน้าแต่ละคนดูเหม่อลอยและกลัดกลุ้ม
พอเห็นรถเซี่ยเจี้ยนกั๋ว พวกเขาก็รีบดับบุหรี่ แล้วขยับตัวไปทำงานอย่างไม่เต็มใจนัก
แสงในโรงงานค่อนข้างสลัว
กลิ่นพลาสติกที่คุ้นเคยยังคงอบอวลในอากาศ
เซี่ยตงเดินตามพ่อแม่เข้าไปในโกดัง