เซี่ยเจี้ยนกั๋วนั่งลง ซดโจ๊กไปคำหนึ่ง แล้วคีบกับข้าวคำโต
เขาเคี้ยวช้าๆ แต่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความพึงพอใจ
ครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวเช้ากันเงียบๆ
โจวอวิ๋นฟางอยากจะถามอะไรบางอย่างหลายครั้ง แต่มองหน้าลูกชายที่ดูสงบนิ่ง ก็กลืนคำพูดลงคอไป
เธอรู้สึกว่าลูกชายดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในชั่วข้ามคืนจริงๆ
ความรู้สึกนี้แปลกใหม่ แต่ก็… ดีเหมือนกัน
“พ่อ แม่” เซี่ยตงกินข้าวคำสุดท้าย วางชามลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“หือ?” โจวอวิ๋นฟางขานรับ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามอง
“วันนี้ ผมอยากเข้าไปดูโรงงานหน่อยครับ”
ตอนที่พูดประโยคนี้ เซี่ยตงรู้สึกละอายใจอยู่ลึกๆ
โตป่านนี้ เขานับครั้งได้เลยที่ไปโรงงานของเล่นที่บ้าน
ในความทรงจำ ที่นั่นมีแต่กองพลาสติกกึ่งสำเร็จรูป และกลิ่นแปลกๆ ลอยอยู่ในอากาศ
โจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วมองหน้ากัน แปลกใจทั้งคู่
“ไปทำไมล่ะลูก?” โจวอวิ๋นฟางถาม “ที่นั่นทั้งรกทั้งสกปรก อุตส่าห์สอบเสร็จทั้งที พักผ่อนอยู่บ้านเถอะ”
“แค่อยากไปดูเฉยๆ ครับ” เซี่ยตงตอบ “อยากเห็นว่าของที่สต็อกไว้เป็นยังไง เหลือวัตถุดิบเท่าไหร่”
เขาเว้นจังหวะ ก่อนเสริมว่า “แล้วก็อยากไปดูเครื่องจักรในโรงงานด้วย”
