เขาทอดไข่ดาวอีก 2 ฟอง ลวกผักอีกหน่อย แล้วก็ต้มโจ๊กข้าวฟ่างอีกหม้อ
ตอนที่โจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วเดินงัวเงียออกจากห้องนอน สิ่งแรกที่ปะทะจมูกคือกลิ่นหอมฟุ้งของอาหาร
ทั้งคู่ชะงัก
บนโต๊ะอาหารมีโจ๊กข้าวฟ่าง 3 ชามกำลังส่งควันฉุย พร้อมกับกับข้าวอีก 2 จาน
เซี่ยตง ลูกชายของพวกเขา กำลังสวมผ้ากันเปื้อนที่ดูเล็กกว่าตัว เดินถือจานไข่ดาวออกมาจากครัว
“พ่อ แม่ ตื่นแล้วเหรอครับ? มากินข้าวเช้ากัน” เซี่ยตงยิ้มทัก
โจวอวิ๋นฟางขยี้ตา ไม่อยากจะเชื่อ
“อาตง นี่… นี่ลูกทำเหรอ?”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็มองอาหารบนโต๊ะเงียบๆ แววตาฉายความเหลือเชื่อเช่นกัน
ในความทรงจำของพวกเขา ลูกชายแทบไม่เคยเข้าครัวเลย ไปฝึกฝีมือมาจากไหน?
“ครับ ทำง่ายๆ น่ะ” เซี่ยตงวางไข่ดาวลงบนโต๊ะ “สอบเสร็จแล้ว โตแล้ว ก็ต้องหัดทำอะไรบ้าง”
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา
โจวอวิ๋นฟางเดินเข้ามา หยิบตะเกียบคีบข้าวผัดเข้าปาก
เนื้อรมควันเค็มๆ มันๆ ไข่ไก่นุ่มละมุน ผักกรุบกรอบ ผสมกับเม็ดข้าวร่วนกำลังดี รสชาติอร่อยจนน่าตกใจ
“อร่อย!” เธออดชมไม่ได้