พี่สะใภ้สามของเจ้าเป็นคนพูดจาไม่เก่ง เดิมทีนางก็ หวังดีแท้ๆ แต่กลับสื่อสารจนเจ้าเข้าใจผิดไปเสียได้ นางมิได้มีเจตนาอื่น ไดหรอก เพียงแค่ “อิจฉา” ที่เมื่อวานเจ้าได้รับของรับไหว้ไปมากมาย ก็ เลยเกรงว่า เจ้าจะมัวแต่นั่งนับสมบัติจนตื่นเต้นนอนไม่หลับเสียมาก
กว่า”
อย่างปิด
พูดไปพูดมา น้ําเสียงตอนท้ายของหูชื่อกลับเรือแววริษยาออกมา
เงินเงินเข้าใจแจ่มแจ้ง ที่แท้พวกนางก็ตาร้อนผ่าวเพราะของรับ ขวัญที่นางกวาดมาเมื่อวานนี่เอง
นางจึงโปรยยิ้มบางๆ “พี่สะใภ้ใหญ่วางใจเถิด ข้ามิได้เก็บมาใส่ใจ ให้ขุ่นมัวหรอก คนกันเองทั้งสิ้น ล้อเล่นกันบ้างจะเป็นไรไป ข้าย่อมรับ ได้อยู่แล้ว! เพียงแต่ข้าเพิ่งทราบยามนี้เองว่า ที่แท้พี่สะใภ้ทั้งหลายในคืน วันยกน้ําชา ก็ล้วนแต่นั่งนับของรับไหว้อย่างเบิกบานจนนอนไม่หลับ เหมือนกันหรือเจ้าคะ?”
พูดจบก็ปรายตามองจ้าวชื่อและหูชื่ออย่างมีเลศนัย
นางย่อมไม่โกรธอยู่แล้ว ก็ในเมื่อนางเป็นฝ่ายเถียงชนะนี่นะ!
คนที่น่าจะโกรธจนอกแตกตายน่าจะเป็นจ้าวชื่อเสียมากกว่า นาง
นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงนั้น กระดกน้ําชาเข้าปากอีกใหญ่ จนสาวใช้ที่อยู่ด้าน หลังต้องคอยลูบหน้าอกให้ไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าโกรธจนลมออกหู
ส่วนหูซื่อถูกตอกกลับนิ่มๆ จนน้ําท่วมปาก สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก แต่ นางเป็นคนเจนสนาม เพียงอึดใจก็ปรับสีหน้าได้ แสร้งทําที่เป็นเอ็นดู พลางยื่นมือหมายจะบิดปากเงินเงิน
“ดูปากน้องสะใภ้สี่สี ช่างเจรจาพาทีนัก เมื่อ
