้างใดมาอธิบายได้ สี
หน้าฮูหยินสาม ‘หลานชื่อ” เริ่มดําทะมึน
ฮูหยินใหญ่ “จินซื่อ’ขมวดคิ้ว มองหูชื่อที่ถูกต้อนจนจนมุมอย่าง
เสียไม่ได้ นางกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง!
“สะใภ้ใหญ่ ตกลงเรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่?”
หูชื่อหน้าเผือด เตรียมจะคุกเข่าขอขมา ทว่าฮูหยินรองฉันชื่อรีบ หัวเราะเข้ามาไกล่เกลี่ยทันที
“ไอ้หย่า… คนกันเองคุยเล่นกัน ลิ้นกับฟันกระทบกันเป็นเรื่อง ธรรมดา จะต้องถึงกับขอขมากันเชียวรึ? แต่พวกเด็กๆ เมื่อวานได้เจอ สะใภ้สี่ แล้วร่ําลือกันว่าอาสะใภ้คนใหม่เป็นยอดพธูที่หาตัวจับยาก จึงพา
กันงอแงอยากรีบตื่นมาดูคนงาม พวกเราก็เลยพลอยมากันแต่เช้าตรู่เท่า
นั่นเอง สะใภ้สี่จึงเข้าใจผิดคิดเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา” “ฮูหยินผู้เฒ่าจวนจะออกมาแล้ว อย่าให้เรื่องขี้ผงแค่นี้ไประคายหู
ท่านให้เป็นบาปกรรมเสียเปล่าเลย”
พอสิ้นคําตัดบทนี้ จินชื่อก็นิ่งเงียบไปถือว่ายอมพับเรื่องนี้เก็บไป
ตามมารยาท
ฉันชื่อจึงหันมาเอ่ย ทับกับเงินเงินอีกแรง “สะใภ้สี่ เจ้าเองก็ อย่าคิดมาก! พี่สะใภ้ของเจ้าแม้นิสัยจะต่างกันไปบ้าง แต่ล้วนคบหาง่าย นัก อยู่ไปนาน ๆ เจ้าก็จะรู้เอง ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่างไรก็ ต้องปรองดองกันไว้ ดูอย่างก่อนหน้านี้สิ พี่สะใภ้ทั้งสามของเจ้าก็รักใคร่ กลมเกลียวกันดียิ่ง
ลู่เจินเจินหวนนึกถึงคําบอกเล่าของไร่ถังที่ว่า หูชื่อเป็นหลานสาว ของฉันชื่อ ยามนี้ได้เห็นกับตาแล้วว่าฉันชื่อออกโรงกางปีกปกป้องหูชื่อ
