ี้เถิดเจ้าค่ะ นี่คือ “ขนมเปี๊ยะดอกบัว ที่ขึ้นชื่อที่สุดของจวนโหว เป็นของถนัดที่ท่านแม่ของบ่าวตั้งใจทําเพื่อ ท่านโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”
โม่ลี่เบียดเข้าไปไม่ทัน ทั้งยังไม่มีต้นทุนหรือของดีเหมือน เหมือนสองคนนั้น นางไหวพริบดี ตัดสินใจหยิบไม้ทุบหลังออกมาดู
หนึ่ง
“สะใภ้สี่เจ้าคะ วันนี้ทั้งยกน้ําชา ทั้งยังต้องรับมอบป้ายคําสั่งและ กุญแจเรือน คงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย ให้บ่าวช่วยทุบขาให้ท่านผ่อนคลาย สักหน่อยนะเจ้าคะ”
ชั่วขณะหนึ่งที่เงินเงินถูกห้อมล้อมปรนนิบัติพัดวีด้วยสาวงาม หน้าตาจิ้มลิ้มทั้งสาม นางก็พลันเข้าใจถึงความสุขของการได้ โอบซ้าย ประคองขวา ขึ้นมาทันที
นาง “เปิดรับไมตรีไม่ปฏิเสธผู้ใด” ปล่อยให้ไม่ทุบขาเบาๆ อย่าง นุ่มนวล จิบชาคําหนึ่ง กินขนมคําหนึ่ง ไห่ถังและรุ่ยเซียงก็ ไม่ยอมน้อย หน้า” คนหนึ่งนวดแขน อีกคนนวดไหล่… ช่างเป็นชีวิตที่สุขสําราญเสีย
จริง!
ในเมื่อสามสาวใช้มีใจอยากจะสวามิภักดิ์ เงินเงินย่อมไม่ตัด
รอนนํ้าใจ
ในจวนหนิงผิงโหวแห่งนี้ คนที่นางวางใจใช้สอยได้มีเพียงติงเซี ยงคนเดียว หากสามารถ “ชุบเลี้ยง” สาวใช้สามคนนี้มาเป็นพวกได้ วัน หน้าจึงจะสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงมิใช่หรือ?
ในเมื่อจะใช้งาน เงินเงินก็ไม่จําเป็นต้องเกรงใจ
นางเพิ่งมาถึงจวนได้ไม่นาน ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับคน
ในจวนมากนัก ให้ถังและพวกอีกสองนางมาจากต่างที่ต่างทางกัน จึงถือ
เป็นโอกาสทองที่จะช่วยให้นางเข้าใจสถานการณ์ได
