ึงหน้าห้องนอน ยังไม่ทันจะได้เอื้อม
มือไปเลิกม่านกั้น ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเงินเงินดัง
ลอดออกมา
อากาศ
เขาชะงักฝีเท้า มือที่ยื่นออกไปเตรียมจะเลิกม่านค้างเติ่งอยู่กลาง
ภายในห้องนอน ติงเซียงกําลังบ่นด้วยน้ําเสียงเดือดดาล
“นายท่านกับฮูหยินรังแกกันเกินไปแล้ว! อย่างน้อยที่คุณหนูยอม แต่งเข้าจวนโหว ก็เพื่อเห็นแก่คุณชายใหญ่แท้ๆ แต่พวกเขากลับไม่ยอม จัดเตรียมสินเดิมดีๆ ให้คุณหนูเลยสักหาบเดียว! นี่มัน พอข้ามแม่น้ําได้ ก็รื้อสะพานทิ้ง (2) ชัดๆ! บ้านเดิมไม่ไว้หน้าคุณหนูเช่นนี้ แล้ววันหน้า คุณหนูจะเชิดหน้าชูตาในจวนโหวได้อย่างไร? ยังจะหวังพึ่งพิงบ้านเดิม
ได้อีกหรือเจ้าคะ?
สองนายบ่าวเพิ่งจะตรวจนับสินเดิมของเงินเงินเสร็จ เห็นสินเดิมเต็มห้องแบบนี้ ที่แท้ก็เป็นแค่ ของลวงตาที่ดูดีแค่ภาย
นอกทงสิน
สินเดิม ทุกหาบ ล้วนเป็นหาบกลวง หีบที่ใส่เสื้อผ้าแพรพรรณ ก็ เพียงแค่วางผ้าแพรเนื้อดีไว้ข้างบนสองพับเพื่อตบตา ส่วนด้านล่างล้วน
เป็นของเก่าเก็บสีสันซีดจาง ลวดลายล้าสมัยที่ขุดมาจากก้นห้องเก็บของ
เมื่อเปิดกล่องใส่เครื่องประดับดู ก็พบว่าเครื่องทองเหล่านั้นล้วน เป็นเพียง “ทองชุบ ต่อให้มีทองคําแท้ปะปนอยู่บ้าง ก็ตีมาเสียบางเฉียบ ราวกับกระดาษสา
ที่ดินและร้านค้าก็มีให้อย่างละหนึ่งแห่ง ที่ดินเป็นเพียงที่นาบนภู เขาผืนเล็กๆ ขนาดสามสิบหมู่ 13 แทบจะเพาะปลูกอะไรไม่ได้เลย ส่วนร้านค้าก็ตั้งอยู่ในทําเลอับมุมหลังถนน ล้วน
