ไห่ถัง โม่ลี่ และรุ่ยเซียง ต่างไม่เข้าใจเจตนาแฝงในคําถามของ เงินเงิน พวกนางหันมองหน้ากันไปมาอย่างเลิ่กลั่ก สุดท้ายไห่ถังจึง
รวบรวมความกล้าเอ่ยตอบเสียงเบา
“เรียนสะใภ้สี่ แม่นมของท่านสี่เกิดเรื่องตั้งแต่ท่านยังเยาว์ จึง ถูกส่งตัวออกจากจวนไปนานแล้วเจ้าค่ะ ส่วนหูมามานั้น ภายหลังฮูหยิน สามเห็นว่า เป็นคนซื่อสัตย์สุจริต จึงส่งตัวมาให้คอยดูแลความเรียบร้อย ที่เรือนทิงเทาเจ้าค่ะ”
หูมามายืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ถึงข้าจะมิใช่แม่นมแท้ๆ ของ ท่านสี่ แต่ข้าก็ฟูมฟักทะนุถนอม ท่านมาจนเติบใหญ่ สายใยความผูก พันย่อมมีด้อยไปกว่าแม่นมตัวจริงหรอกเจ้าค่ะ…”
เยอะ!
เงินเงินยิ้มมุมปาก ไม่ใช่แม่นมงั้นรึ? เช่นนั้นก็จัดการง่ายขึ้น
“หากฟังจากน้ําคําของหูมามา… นอกจากมิได้อุ้มท้อง และมิได้ ให้น้ํานมแก่ท่าน จากอกตนแล้ว การที่ท่านได้ดิบได้ดีมีหน้ามีตาปาน นี้ ล้วนเป็นความดีความชอบ ของหมามาแต่เพียงผู้เดียวสินะ?” เพียงประโยคเดียว แรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยพลันแผ่ซ่าน ไห่ ถังและสาวใช้อีกสองนาง ตัวสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึง แทบอยากจะวิ่ง หนีออกไปเสียเดี่ยวนั้น
ฝ่ายหูมามา มิรู้ว่าฤทธิ์สุราเมื่อคืนยังตกค้างอยู่หรือไม่ ถึงได้
เขลาจนฟังมีออกว่า ประโยคนั้นซ่อนคมดาบเอาไว้ นางยังหลงคิดว่า เงินเงินกําลังยกยอความสําคัญ ของตนเสียด้วยซ้ํา แน่นอนว่านางยัง พอมีสติหลงเหลือ จึงแสร้งถ่อมตัวไปประโยคหนึ่ง
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ…. ท่านที่มี
