ลปัดกวาดข้าวของ
เครื่องใช้เท่านั้น สมุดบัญชีรายการทรัพย์สินทั้งหมดก็อยู่ที่เรือนหน้า ทุกสิ้นปี “ต้าหม่าน” จากเรือนหน้าจะนําคนมาตรวจนับตามรายการปีละ ครั้งเจ้าค่ะ”
เงินเงินพูดไม่ออก… สรุปว่าหูมามาก็แค่คุมบ่าวไพร่สิบกว่า ชีวิต คอยจ่ายเงินเดือน ดูแลความสะอาด แล้วก็คอยรับเบี้ยหวัด…. เท่านี้
เองหรือ?
อํานาจมีเพียงหยิบมือเดียว ยังบังอาจวางก้ามเช็ดหน้าจนรูจมูกชี้
ฟ้า… ใครมีรูคงนึกว่านางกุมอํานาจบริหารเรือนทิ้งเทาทั้งหมดกระมัง
เสียแรงเปล่าโดยแท้! อุตส่าห์ลงมือสั่งสอนไปเสียยกใหญ่ช่างไม่
กุมเอาเสียเลย!
นางอดค่อนขอดในใจไม่ได้ สมแล้วที่เป็นว่าที่ขุนนางขั้นหนึ่งผู้ ยิ่งใหญ่ในอนาคต ช่างเป็นคนเจ้าแผนการ ขี้ระแวง และหวงอํานาจเป็น
ทีสุด
เบ็ดเสร็จ
เรือนทิ้งเทาแห่งนี้ แท้จริงแล้วตกอยู่ในกํามือของฟูจืออย่าง
ยังจะมาแสร้งทําเป็นใจกว้างบอกว่าจะยกอํานาจดูแลเรือนหลังให้
นางอีก ให้ดูแลอะไรกัน?
หน้าที่แต่ละเดือนก็เป็นแค่พนักงานบนเงินเดือน ไปเบิกเงินจาก
บัญชีกลางของจวนโหว แล้วเอามาแจกจ่ายต่อเนี่ยนะ?
งานพรรค์นี้แค่ดีดนิ้วสั่งสาวใช้สักคนไปทําก็จบแล้วมิใช่รึ? นี่มันดูถูกกันชัดๆ! แต่พอลองคิดดูอีกที…. นี่มันก็ดีไม่ใช่หรือ?
เงินเยอะ งานน้อย! นี่มันงานในฝันของ “ทาสบริษัท [2] ชัดๆ!
สงสัยเพิ่งทะลุมิติมา จิตวิญญาณยังปรับตัวไม่ทัน ถึงได้คิดจะทํา
งานหนัก น่าตีจริงเชียว!
นางท่องในใจสามจบ “ข้าคือปลาเค็ม [3] ที่นอนรอกิน
ตําแ
