“อืม ข้ารู้แล้ว ไปเถิด”
“ขอรับ!”
เมื่อถังฉีเดินจากไป ถังหลานยังคงเงยหน้ามองใบต้นทับทิมที่พลิ้วไหวตามสายลม เขาหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะก้มลงอาเจียนออกมาเป็นเลือดด้วยสีหน้าซีดเซียว “ทหาร!”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”
“ระดมทหารม้าผ่านศึกหนึ่งหมื่นนายเพื่อตามข้าไปเสริมกำลังที่เมืองไป๋หลิง”
“ฝ่าบาท…” ผู้บัญชาการกองหมื่นตะลึง “ทหารเพียงหนึ่งหมื่นนายจะเพียงพอหรือพ่ะย่ะค่ะ? ผู้บัญชาการถังฉีทิ้งทหารของเขาไว้ที่นี่แปดหมื่นนาย ทรงต้องการกองกำลังทั้งหมดไปด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ไม่ ตราบใดที่ทั้งหนึ่งหมื่นนายเป็นทหารผ่านศึก”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ไม่นานถังหลานนำกองกำลังทหารหนึ่งหมื่นนายออกจากเมือง สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทุ่งนาเขียวขจี เฟิงจี้สิงและซูอวี่ขี่ม้าออกมาส่งอย่างเงียบงัน ซูอวี่ต้องการบอกให้ถังหลานอยู่ที่นี่ กระนั้นก็ต้องอดกลั้นไว้ เนื่องจากนางรู้ว่านี่เป็นคำสั่งของจักรพรรดินี
“เอาล่ะ ส่งแค่นี้พอ”
ถังหลานกระตุ้นม้าหันกลับก่อนจะประสานหมัดกล่าว “ผู้บัญชาการเฟิงและผู้บัญชาการซูส่งข้าเพียงเท่านี้เถิด…ชายชราผู้นี้จะเดินทางไปยังเมืองไป๋หลิง ขอให้ท่านทั้งสองรักษาตนเองให้ดี”
“อืม”
เฟิงจี้สิงมองลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่าย “ราชาชีไห่ทรงประสงค์
