วี่สั่นสะท้านขณะที่ดวงตาพร่ามัว “เสี่ยวอินคิดการณ์ไกลถึงเพียงนี้…เมื่อถังหลานตาย เราจะทำอย่างไรต่อ?”
เฟิงจี้สิงกล่าวตอบ “ผู้บัญชาการซูอวี่ ข้าได้รับคำสั่งลับจากฝ่าบาทให้นำทหารหนึ่งแสนนายปกป้องเมืองหน้าด่านโม่ซง ตะ…แต่ข้าต้องการกลับไปยังเมืองหลันเยี่ยน”
“กลับเมืองหลันเยี่ยน?”
“อื้ม”
“ขออนุญาตถามได้หรือไม่ว่ากลับไปเพื่อสิ่งใด?”
“ฮ่าๆ” เฟิงจี้สิงกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ “เมื่อถังหลานเสียชีวิต กองทหารสามแสนนายของตระกูลถังจะไร้ซึ่งผู้บัญชาการ ดังนั้นฝ่าบาททรงรับสั่งให้ข้าดำเนินการอย่างลับๆ”
ซูอวี่อดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอแสดงความยินดีกับผู้บัญชาการเฟิง”
“ไม่มีสิ่งใดให้แสดงความยินดี ข้าเพียงรับใช้จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีเท่านั้น!” เฟิงจี้สิงแหงนหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกล่าวว่า “ข้าจะออกเดินทางในอีกสองวัน กลับกันเถอะ ลองสังเกตการณ์กองทัพของหลงเซียนหลินและติงซี่ตลอดสองวันนี้ เมื่อใดที่พวกเขาได้รับข่าวสารคงจะเริ่มกักตุนเสบียงและอาวุธเพื่อกลับไปช่วยเมืองไป๋หลิง ฝ่าบาททรงรับสั่งให้เราถ่วงเวลาไว้เล็กน้อย ดีกว่าเผาเสบียงอาหารของพวกมัน”
“อืม”
…
ณ เมืองเพลิงจันทรา ภายในกระโจมหลักของกองทัพช่วงบ่ายนั้นเงียบงัน รายงานการรบม
