ากมายถูกวางบนโต๊ะผู้บัญชาการขณะที่หลงเซียนหลินนั่งหน้าตาคร่ำเครียด ส่วนติงซี่สูบยาสูบจนควันลอยคลุ้งเต็มกระโจม ด้านในยังมีกลุ่มผู้บัญชาการระดับสูงที่นั่งด้วยท่าทางเคร่งขรึม
ไม่นานทหารนายหนึ่งเปิดประตูกระโจมเข้ามากล่าวว่า “ขออนุญาตท่านแม่ทัพทั้งสอง ข้าได้รับคำสั่งจากราชาผู้พิชิตว่าขณะนี้พระองค์ทรงประทับอยู่ที่ป้อมปราการเจี้ยงเก๋อ แต่มีทหารองครักษ์อยู่เพียงสามหมื่นนายเท่านั้น พระองค์ทรงรับสั่งว่าให้ท่านแม่ทัพทั้งสองระดมกำลังทหารไปยังป้อมปราการเจี้ยงเก๋อทันทีเพื่อเสริมกำลังเข้ายึดเมืองไป๋หลิง”
“เข้าใจแล้ว ออกไปได้”
“ขอรับ!”
หลงเซียนหลินปัดควันเบื้องหน้าออกพร้อมกล่าวว่า “แม่ทัพติงเหตุใดจึงยังมีเวลาว่างมาสูบยาสูบเช่นนี้ หลังจากเมืองไป๋หลิงถูกเซี่ยงอวี้ยึดครองไป จักรวรรดิอี้เหอก็ตกอยู่ในอันตรายทันที ท่านยังไม่มีแผนการใดเลยหรือ?”
ติงซี่ยิ้มเล็กน้อย “จื่อเย่านำทหารสามแสนนายออกจากป้อมปราการเจี้ยงเก๋อ โชคชะตาได้กำหนดไว้ให้เป็นเช่นนี้ เราจะทำสิ่งใดได้อีก?”
หลงเซียนหลินกล่าว “ท่านราชาผู้พิชิตทรงรับสั่งให้เราทั้งสองนำกองทัพสี่แสนนายกลับไปเสริมกำลังที่ป้อมปราการเจี้ยงเก๋อ คิดว่าอย่างไร?”
“เราทำเช่นนั้นไม่ได้”
