กินไป จึงกล่าวว่า “กระหม่อมจะเตรียมห้องแก่ฝ่าบาทและอาอวี่พ่ะย่ะค่ะ…”
ฉินอินยิ้มและพยักหน้ารับ “จัดห้องบริเวณใกล้กัน และอย่าพูดเกี่ยวกับการมาเยือนของเรา มันยังมิใช่เวลาที่เหมาะสม”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
“เช่นนั้นพวกเราไปสมาพันธ์โอสถเพื่อเยี่ยมพี่ฉู่เหยากันเถิด”
“อื้ม ได้สิ…”
…
ช่วงกลางดึก สระบัวในสมาพันธ์โอสถเปล่งประกายส่งกลิ่นหอมลอยตามสายลม ทันใดนั้นเกิดแรงกระเพื่อมบนผิวน้ำ เนื่องจากสาวงามในชุดผู้ดูแลกระโจนลงไป ทว่าปราณยุทธ์รอบตัวทำให้นางไม่จมและเดินบนผิวน้ำทีละก้าว
ฉู่เหยาพยายามฝึกปราณยุทธ์ให้ชำนาญ เมื่อนางจิตใจสงบลงจะสามารถเดินบนผิวน้ำได้ สามปีผ่านไปในพริบตา ฉู่เหยากลายเป็นผู้นำสมาพันธ์โอสถ เนื่องจากนางไม่เคยหยุดฝึกฝนพลังยุทธ์ จึงทำให้ได้รับการพิจารณาตำแหน่ง
มีเงาสามร่างเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าจากระยะไกล พร้อมเสียงที่ฟังดูคุ้นเคย…
“พี่ฉู่เหยา…”
“หืม?” ฉู่เหยาผงะเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู เขากระซิบชื่อนางในฝันนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าครานี้กลับได้ยินในโลกความจริง ฉู่เหยารู้สึกราวกับกำลังฝันไป…
“พี่ฉู่เหยา หันมาสิ” หลินมู่อวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฉู่เหยาผงะด้วยความสับสน นางมั่นใจว่านี่คือความจริง ขณะนี้จิตใจของนางไม่สงบอีกต่อไป จึงทำให้ไม่สามารถทรงตัวบนผิวน้ำได้ ฉู่เหยาตกลงไปในสระน้ำทันทีและอุทานออกมา “อ๊ะ!”
หลินมู่อวี่มีสายตาและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ขณะที่น้ำในสระท่วมถึงข้อเท้า เถาวัลย์น้ำเต้า
