่ยนไว้ แม้แต่กองทัพของเมืองชีไห่ก็ไม่อนุญาตให้เข้าเมือง…รอคอยเพียงเสี่ยวอินเท่านั้น ความสัมพันธ์และความจงรักภักดีนี้ทำให้ทหารแก่อย่างกระหม่อมซาบซึ้งยิ่ง ทว่าหากเป็นเช่นนี้กองทัพเมืองหยาดสายัณห์ของเราก็คงเข้าเมืองไม่ได้”
ถังเสี่ยวซียิ้ม “เมืองหลันเยี่ยนนั้นเพิ่งผ่านพ้นสงครามมา หากท่านหยุนกงประสงค์จะตั้งค่ายอยู่นอกเมืองข้าก็ไม่ติดขัดเจ้าค่ะ ทว่าการซ่อมแซมเมืองนั้นก็ต้องการกำลังคนมากเช่นกัน ข้าจะยินดียิ่งกว่าหากท่านหยุนกงนำทัพทั้งสองแสนเข้าช่วย”
“กระหม่อมเต็มใจขอรับ”
ซูมู่หยุนประสานกำปั้นคำนับ “จากนี้ไปกองทัพหยาดสายัณห์จะรับใช้องค์หญิงอินและองค์หญิงซีพ่ะย่ะค่ะ ก่อนจะเข้าเมือง…ข้าได้ยินมาว่าท่านหลานกงยังอยู่ด้านนอก รีบส่งคนเชิญท่านไปตำหนักเจ๋อเทียนเถิด”
“ขอรับ”
…
เมื่อผ่านประตูเมืองทิศใต้ ฉินอินหันมองโดยรอบก่อนจะสะดุดเข้ากับหลุมขนาดใหญ่ที่อยู่บนกำแพง “ท่านพี่อาอวี่…เขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่?”
ถังเสี่ยวซีพยักหน้าตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าทราบมาว่า…หลังมู่มู่ถูกลั่วหลานฆ่า มังกรผลึกโลหิตก็กลายร่างเป็นผลึกห่อหุ้มร่างของเขาไว้ จากนั้นพวกคนบาปจากอี้เหอก็ขนผลึกทั้งก้อนนั้นไป ไม่มีใครรู้ว่ามู่มู่ถูกพาไปที่ใด ข้าพยายามส่งคนไปตามหาแล้วทว่าไม่พบ”
ฉินอินกล่าวด้วยแววตาตาแห่งความเคียดแค้น “หนี้แค้นในครั้งนี้ต้องถูกชำระด้วยเลือดเพื่อความยุติธรรมและจักรวรรดิ ส่วนร่างของท่านพี่ข้าขอให้เพิ่มกำลังคนออกตา
