งเหลืออยู่ พวกเราเกิดและยอมตายเพื่อแผ่นดินนี้อยู่แล้ว หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับพระองค์ พวกกระหม่อมจะมีหน้าไปพบกับท่านหลินมู่อวี่ได้อย่างไร? หากต้องเสียพระองค์ไป กระหม่อมก็จะขอยอมตายอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน!”
ฉินเหยียนพยักหน้า “พ่อของข้าเองก็ถูกสังหารไปพร้อมกับองค์จักรพรรดิด้วยฝีมือของฉินอี้ ความเกลียดชังนี้หากไม่ได้รับการแกแค้น ข้าก็ไม่ขอเรียกตัวเองว่ามนุษย์!”
ฉินอินมองผู้คนโดยรอบพร้อมกล่าวพึมพำ “ราชวงศ์ฉินโชคดีที่มีพวกท่านคอยช่วยเหลือ…ลุกขึ้นเถิด ทว่าหากเรายังอยู่บนภูเขาเช่นนี้ต่อไป เราคงไม่รู้สถานการณ์ด้านล่างเป็นแน่”
ฉู่เหยากล่าว “องค์หญิงวางใจเถิด บนเขาหลงหยานมีนำและอาหารเพียงพอให้อยู่ได้เป็นเดือน จนถึงตอนนั้นท่านนตาของพระองค์คงทราบเรื่องและส่งกองกำลังมาช่วยเราแล้ว”
“ข้าก็หวังเช่นนั้น…”
ฉินอินไม่กล้าที่จะหวังกำลังเสริมจากตาของตัวเองถึงเพียงนั้น แววตาใสเริ่มพร่ามัว “ข้าหวังเพียงให้ท่านพี่โปรดภัยก็พอแล้ว…”
“ระวัง! การโจมตีระลอกใหม่จะมาแล้ว!”
หลัวอวี่มองไปยังตีนเขา “พลธนูเตรียมยิง!”
เว่ยโฉวดึงลูกศรออกมาจากซอง “พวกมันส่งพลโล่ขึ้นมา ใครก็ได้ส่งศรเศวตรมณีให้ข้าและขอกำลังยี่สิบคนไปช่วยกันดักทางขึ้นเขา เราจะยิงพวกมันให้หมด!”
“ขอรับ!”
ทุกคนพยักหน้า บริเวณตีนเขา…กองทัพโล่จากอี้เหอกำลังเคลื่อนทัพขึ้นเขา ทว่าก็ถูกยิงตายและบาดเจ็บทันทีด้วยศรเศวตรมณีจากประตู ศรสีขาวอันคมกริบสามารถเจาะทะลวงโล่หนาได
