้ หน้าประตูทางขึ้นเขามีศพกองเป็นพะเนิน รวมไปถึงทางไหล่เขาที่มีศพอยู่กว่าห้าร้อย
“ระวัง!” เว่ยโฉวก้มหัวลง
ลูกธนูหลายดอกพุ่งผ่านหัวเขาไป หลัวอวี่ยิ้ม “พวกมันถอยแล้ว”
หลังถูกระดมยิง ทหารอาสาก็พากันถอยไปจัดทัพใหม่
“เปิดประตูออกไปเก็บศรเศวตรมณีจากศพเพื่อประหยัดทรัพยากรของเรา!”
“ขอรับ!”
เมื่อทหารมังกรผงาดเก็บลูกธนูมาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ฉู่เหยาก็ได้กลิ่นบางอย่าง “มีใครได้กลิ่นแปลกๆ หรือไม่?”
“อืม”
ฉินอินพยักหน้า “เป็นกลิ่นน้ำมัน”
เว่ยโฉชะงัก “บัดซับ! น้ำมันจากต้นบีช พวกมันคิดจะเผาเราทั้งเป็นอย่างนั้นรึ?”
“ท่านคิดไม่ผิด” หลัวอวี่ชี้ไปทางศัตรู “พวกมันขนเครื่องยิงหินขึ้นมาแล้ว อีกไม่นาน…ที่นี่คงกลายเป็นทะเลเพลิง”
“ไอ้พวกคนใต้น่ารังเกียจ!” เว่ยโฉวกัดฟันกรอด
หากทหารอี้เหอใช้เครื่องยิงหินยิงน้ำมันจุดไฟขึ้นมา คงเกิดเรื่องที่ยากจินตนาการได้ หลงเซียนหลินก็ใช้วิธีนี้กำราบกองทัพของเฟิงจี้สิงจนพ่ายแพ้ ตอนนี้พวกมันกำลังจะใช้วิธีเดียวกันซ้ำอีกครั้ง
…
บริเวณตีนเขา เครื่องยิงนับสิบถูกนำมาตั้งเรียงสลับฟันปลา พร้อมกับถังใส่น้ำมันบีชสีดำ ด้านข้างมีผู้บัญชาการทหารยืนยิ้มอยู่ด้วยสีหน้าอันโหดเหี้ยม “หลงเซียนหลินใช้กองทัพถึงสามแสนนายแต่ก็ล้มเหลวในการจับกุมฉินอิน ตอนนี้คงถึงตาเซี่ยวเหรินผู้นี้แล้วสินะ ฮ่าๆๆ”
ขณะเดียวกันก็มีกลุ่มทหารความม้าเข้ามา ชายที่นั่งอยู่บนหลังม้าคือแม่ทัพสองดาว…ติงซี่ ผู้บัญชาการกองหม
