ื่นของเมืองสายัณห์
ติงซี่ควบม้าอย่างช้าๆ มองถังใส่น้ำมันบีชสีดำ “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
เซี่ยวเหรินประสานกำปั้น “ท่านแม่ทัพติง ทายาทของจักรวรรดิที่อยู่บนเขาหลงหยานดื้อด้านมาก เราพยายามโจมตีพวกมันถึงสามครั้งแต่ก็ยังเอาชนะไม่ได้ ข้าจึงตัดสินใจจะใช้ไฟโหมใส่พวกมันและตามด้วยทัพทหารม้าบุกขึ้นไปในทีเดียว”
“บังอาจนัก!”
ติงซี่เลิกคิ้วขึ้น “แม่ทัพเซี่ยวเหริน ข้าขอถามเจ้า…ใครเป็นผู้บัญชาการกองทัพเจ็ดหมื่นนายในภารกิจปิดล้อมภูเขาหลงหยานนี้?”
เซี่ยวเหรินชะงัก “แน่นอนว่าเป็นท่านแม่ทัพติงซี่ขอรับ ท่านเป็นผู้บัญชาการหลักที่ถูกเลือก…”
“เยี่ยม”
ติงซี่กล่าวอย่างเย็นชา “หากข้าไม่ได้สั่งให้เผาภูเขาหลงหยาน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามใช้ไฟโจมตีเด็ดขาด เอาเครื่องยิงนั่นออกไปเสีย แล้วล้อมวงเข้ามาฟังข้าให้ดี เราจะปักหลักอยู่ที่นี่ รอคอยจนกว่าเสบียงอาหารของพวกมันจะหมด แล้วค่อยกำราบพวกมันโดยที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ หลังการปะทะกับเมืองหลันเยี่ยนทางเหนือ เราเสียกองกำลังไปกว่าแสนห้า ฉะนั้นจะให้ใครตายเพิ่มอีกไม่ได้”
“ขอรับ!”
เซี่ยวเหรินยิ้ม “ท่านแม่ทัพช่างมีเมตตาต่อทหาร ช่างเป็นโชคดีของกองทัพนี้เสียจริง ข้าจะคอยอยู่ที่นี่ล้อมรอบไม่ให้พวกมันหนีจนกว่าจะถึงเวลานั้นขอรับ”
“อืม”
ติงซี่พยักหน้ามองตามเซี่ยเหรินที่หันหลังกลับไปแล้ว เขาเอื้อมมือไปจับด้ามดาบเย็นที่เอวก่อนจะบ่นพึมพำ “ท่านแม่ทัพหลินมู่อวี่ ข้านับถือท่านเป็นวีรบุรุษ ท
