่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าขอบพอกับเจ้าหญิงฉินอินนั่น หึ! เอาเป็นว่าข้ารับปากจะไม่ทำอะไรนางก็แล้วกัน เจ้าว่าอย่างไร?”
หลินมู่อวี่มองหน้าราชาปีศาจ “ไม่…เจ้าคิดผิดแล้วราชาปีศาจ ตราบใดที่ใจเจ้ายังมีแต่ความอาฆาตมาดร้าย ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปอย่างเด็ดขาด จวบจนวันที่ข้าตาย…เต้าก็ต้องตายไปกับข้าด้วย”
“เจ้า!”
ราชาปีศาจสบถด้วยความโมโห “ข้าช่วยเหลือเจ้าแต่เจ้ากลับเมินข้า ข้าอุตส่าห์สอนวิชาทั้งหลายให้เจ้า แต่นี่คือสิ่งที่ข้าได้ตอบแทนอย่างนั้นรึ!?”
“ข้าติดหนี้เจ้า”
หลินมู่อวี่กระโดดลอยขึ้นพร้อมกลับมังกรสีทองปรากฏขึ้นรอบกาย “ที่นี่คือทะเลจิตแห่งข้า ข้าเท่านั้นที่เป็นคนตัดสิน หากเจ้าไม่รับปากว่าจะไม่สังหารผู้ใดเมื่อออกไป ข้าก็มิอาจให้คำมั่นว่าจะปล่อยเจ้าได้เช่นกัน”
“ตกลง ข้าสัญญา!”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปยกมือยอม “หากข้าได้ร่างคืนแล้ว ข้าสัญญาว่าจะไม่สังหารผู้ใดอีก พอใจเจ้าหรือยัง?”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “โถ…เจ้าราชาปีศาจ เจ้ากำลังอาศัยอยู่ในจิตของข้า คิดว่าข้าไม่รู้รึว่าเจ้าคิดสิ่งใดอยู่? ทั้งความโกรธแค้นและกระหายในการฆ่าอันพลุ่งพล่านของเจ้า ข้าสัมผัสได้ทั้งหมด!”
“เจ้าบังอาจนัก…อยากตายอย่างนั้นรึ?”
ราชาปีศาจตะคอกพลางลุกขึ้น แสงดวงดาราปรากฏขึ้นล้อมรอบมือก่อนจะปล่อยพลัง! “พลังฌานเจ็ดประทีป!”
หลินมู่อวี่ไม่รอช้า เรียกกำแพงน้ำเต้าสีทองออกมาป้องกัน มังกรทองที่บินวนรอบกายขุ่ร้องคำรามอย่างต่อเนื่องก่อนจะผสานเข
