ส่งเพียงเท่านี้”
ฉินอินหันกลับมาและเอ่ยถาม “พี่อาอวี่ ไม่เข้ามาในจวนหงส์ไฟเพื่อดื่มน้ำชาก่อนกลับหรือเจ้าคะ?”
“ไม่ล่ะ ข้ายังต้องไปจัดการอีกหลายสิ่งในวิหารศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นข้าจะไปที่ตำหนักเจ๋อเทียนเพื่อพบเจ้าอีกครั้งภายหลัง”
“เจ้าค่ะ”
ฉินอินยิ้มเล็กน้อย “หากพี่อาอวี่ไม่มาหาข้านานเกินไป ข้าจะไปพบท่านที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ด้วยตนเอง!”
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “อื้ม ข้าต้อนรับเสี่ยวอินเสมอ ข้าไปล่ะ”
“เจ้าค่ะ”
จากนั้นหลินมู่อวี่ขึ้นหลังม้าและควบออกไป…
…
วันนี้เป็นเทศกาลหว่านพืชผลซึ่งเป็นเทศกาลที่รื่นเริงมากที่สุดของจักรวรรดิ ช่วงบ่ายบนถนนทงเทียนมีคนเดินกันอย่างพลุกพล่าน และมีศิลปะการแสดงมากมาย รวมทั้งมีการประดับโคมไฟตลอดทาง บนถนนคึกคักมากจนหลินมู่อวี่ต้องลงมาเดินจูงม้า ขณะที่เดินผ่านฝูงชน พวกเขาต่างมองหลินมู่อวี่อย่างประหลาดใจที่ได้เห็นแม่ทัพยศสูงของจักรวรรดิมาเดินเช่นนี้
หลังจากเดินผ่านย่านที่รุ่งเรืองที่สุดของตำหนักเจ๋อเทียน ในที่สุดบนถนนก็เริ่มเงียบสงบลง ทว่ายังคงมีแผงขายมากมายริมทางเช่นลูกอม กังหัน ขนมหวาน และอีกมากมาย หลินมู่อวี่พลันกระโดดขึ้นม้าและกำลังควบออกไป ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนจากจวนต่างๆ ซึ่งนำโดยอวี่เหวินเหลี่ยน เขาเดินถือเชือกที่คล้องคอลูกพยัคฆ์กระหายเลือดออกมา
“หยุดก่อน”
อวี่เหวินเหลี่ยนชี้ไปยังหลินมู่อวี่ที่อยู่บนถนนและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่ทัพองครักษ์ทิศใต้…หืม? จ
